Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ
Έχοντας προηγηθεί η καταλήστευση της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας μας – αίμα και ιδρώτας γενεών – με υπογραφές προδοτικές για ένα χρέος πολλαπλάσιο του πραγματικού, που οδήγησε χιλιάδες σε αυτοκτονία -μπορούσαν να σωθούν κάποιοι από αυτούς με λίγη εκκλησιαστική φροντίδα- και ακολουθώντας η πλημμύρα από αλλόφυλους οργανωμένους να μας υποτάξουν, μόνο ο Χριστός και η ψυχή μας έμειναν, που δεν μπορούν να πάρουν, αν δεν το επιτρέψουμε (Αγ. Κοσμάς ). Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται ο στόχος.
Όταν άρχισε ο λαός να γονατίζει απ’ την ολόπλευρη επίθεση πολιτικών, δημοσιογράφων, συνδικαλιστών, τραπεζιτών, που συνόδευαν κήρυκες του αθεϊσμού, της αγραμματοσύνης, της διαστροφής και της δουλείας, κάποια άλλα χέρια ρασοφορεμένα, κάρφωσαν πισώπλατα την πίστη, την καρδιά του, με γραφίδες που υπέγραψαν ως εκκλησίες τις αιρέσεις. Δηλαδή εξίσωσαν βλάσφημα τον Αληθινό Θεό με τους ψευτόθεους, απεμπολώντας το αίμα αμέτρητων μαρτύρων, που θυσιάστηκαν γι΄ αυτή την πίστη και αγνοώντας άπειρες ψυχές στον άδη εξαιτίας της πλάνης των αιρέσεων. 

Τελικός σκοπός η εξαφάνιση της Εκκλησίας του μοναδικού Θεανθρώπινου οργανισμού και πολιτισμού, που εγγυάται αιώνια ζωή με αναμφισβήτητα σημεία. Πριν από χρόνια δήλωναν σε παπικό περιοδικό, οι οικουμενιστές, ότι θα ανοίξει η Ορθόδοξη Εκκλησία στους άλλους χριστιανούς ( Ορθόδοξοι και αιρετικοί στην ίδια μάντρα; ) και θα την εκσυγχρονίσει (υποτάσσοντας το αιώνιο στο χρονικό, το αθάνατο στον θάνατο; Ξανά μεσαίωνας δηλαδή ).
Η αποτυχημένη από πολλά πανορθόδοξη στην Κρήτη, ήταν φαίνεται η πρώτη πράξη του σχεδίου, όπως προκύπτει απ’ την δήλωση του πάπα, ότι «το πρώτο βήμα έγινε».
Το ότι μετά απ’ όσα γράφτηκαν από τότε, δεν ζήτησαν οι υπογράψαντες συγνώμη από τον λαό, που δεν τους εξουσιοδότησε και δεν ενέκρινε την στάση τους ούτε εκ των υστέρων, το ότι δεν διόρθωσαν έστω με εισαγωγικά το «εκκλησίες» ( και παρά την καθησυχαστική αναγνώριση του δικαίου των ενστάσεων με την εγκύκλιο «προς τον λαό» ), δείχνει ότι οι θέσεις τους είναι αμετάκλητες. Εμμονή στην άγνοια ή την πλάνη; Ευρωαργύρια; Κάτι  χειρότερο;
Η ανακοίνωση της πλειοψηφίας των ηγουμένων του Αγίου Όρους επιδείνωσε το πρόβλημα, δίνοντας άλλοθι στους αδιάφορους να μην ασχοληθούν, παρ’ ό,τι η ουδετερότητα των χλιαρών είναι συνέργεια στην πνευματική γενοκτονία των Ορθοδόξων.
Η ψευτοσύνοδος αυτή κατέδειξε το βάθος και την έκταση της αλλοτρίωσης μεγάλου μέρους κλήρου και λαού, που οφείλεται κυρίως στην έλλειψη της αποφατικής Ορθόδοξης Θεολογίας απ’ την παιδεία του, και την συνεπαγόμενη αδυναμία του να διαμορφώσει αποφατική ανθρωπολογία στις τέχνες, στην πολιτική, τις επιστήμες, την καθημερινότητα. Η απόρριψη κάθε «ακαταλαβίστικου» από οίηση παντογνωσίας που διακρίνει όποιον φαντάζεται ότι μπορεί με νου κτιστό και μεταπτωτικό να καταλάβει και τον Άκτιστο, οδήγησε στο να αντιτάσσουμε στον θεό των αιρετικών, θεό καταληπτό, ανακυκλώνοντας την πτώση. Αγνοήσαμε ότι ακατάληπτος είναι και ο άνθρωπος που διαστέλλεται απ’ την Χάρη ώστε να «χωράει» τον Αχώρητο, και την κτίση όλη, αφού δεν εξαιρείται απ’ την αγάπη του κανένα κτίσμα ( καύσις καρδίας και υπέρ δαιμόνων, Αγ. Ισαάκ ). Αυτός ο άνθρωπος, και μόνος του μαζί με το Αγιο Πνεύμα, είναι συνοδός – συμφωνία, σύμπραξη με τον Θεό, Ορθοδοξία.
Αν στον λαό δεν επιβάλλονταν κριτήρια ξένα στη ζωή του, για να τον κάνουν μερικώς αιρετικό στην πράξη, πιο εύκολα θα καταλάβαινε ότι ο θεός των αιρετικών απρόσιτα κλειστός στα κτίσματα, τα εγκαταλείπει στην κτιστότητα τους και ούτε στον Παράδεισο δεν έχουν μετοχή στην άκτιστη ζωή, αλλά σε μια κτιστή ευτυχία παρατεινόμενη στο διηνεκές σαν φυλακή.
Ο Χριστός τους δεν σταυρώνεται από αγάπη , ασύλληπτη και από τους Αγγέλους, για των άνθρωπο, αλλά για την ικανοποίηση ενός θείου θελήματος, που θίχτηκε από την παρακοή των πρωτοπλάστων. Δεν παρηγορεί με αίσθηση άφεσης στην εξαγόρευση, και με πρόγευση αιώνιας ζωής στο αίμα Του, που ούτε θάνατος, ούτε αντίλογος θα διαψεύσουν.
Τέτοια αισθητήρια, που χαρίζονται σ’ όποιον αξιώνεται δίψα Θεού, συμμαρτυρούν ότι ο Χριστός τους δεν μοσχοβολάει Ανάσταση απ’ τον Επιτάφιο δίνοντας και το Πάσχα θρίαμβο στον θάνατο. Γι’ αυτό η ζωή τους δυναστεύεται από αμνησία του θανάτου, απωθώντας τον με φόβο στο υποσυνείδητο.
Αδυνατώντας να θεμελιώσουν μνήμη θανάτου στην ανάσταση που τον μεταβάλλει σε κοίμηση, στηρίζουν την επικράτηση τους σε βασανιστική θανάτωση όσων αντιστάθηκαν στην πλάνη τους και τις ψυχωτικές απόπειρες τους για κοσμοκρατορία. Νομίζουν πως σκοτώνουν τον θάνατο στα σώματα των άλλων και ότι απαλλάσσονται έτσι από τους εχθρούς. Ιδιαίτερα όσους η ζωή τους μαρτυρεί πεποίθηση ανάστασης, εκθέτοντας τον θεό τους ως ανίσχυρο στον θάνατο.
Η βία ενάντια στους Ορθοδόξους που αντιστέκονται στον οικουμενισμό (Χριστιανισμό χωρίς Χριστό ) προτείνοντας Ορθόδοξη οικουμενικότητα, είναι ένα ακόμα δείγμα πού βρίσκεται η πλάνη:  Η Ορθοδοξία δεν εκβιάζει. Αυτοί που το επιχειρούν, μην αμφιβάλουν ότι απ’ την θριαμβεύουσα, που ισχύουν οι Θεόπνευστοι κανόνες, όπως και απ’ τη συνείδησή μας, το προσωπικό θυσιαστήριο κάθε πιστού, καταδικάζονται.
Ευγνωμονούμε όσους αγωνίζονται ενάντια  στον κοσμοκράτορα να κρατηθεί ανόθευτη η πίστη που αφθαρτίζει. Η δίωξη τους προξενεί Χαρά που δεν παλιώνει. Η θλίψη, για τους φιλοαιρετικούς που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι οι Κανόνες δεν είναι απρόσωποι ρυθμιστές συμπεριφοράς, αλλά όριο στο θάνατο απ’ τον Άρχοντα της ζωής.
Όσοι ασυμβίβαστοι, έστω και με κάποια υπερβολή σε κάποιες στιγμές, δεν αγωνίζονται για μιαν άποψη με νοοτροπία νίκης ενάντια στην αντίπαλη άποψη, σαν κάποιους που καταδικάζουν το κακό απ’ έξω, δίχως να  το παίρνουν ούτε μια στιγμή στην πλάτη, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι «ειρήνη» με αιρετικούς είναι έχθρα κατά του Χριστού, και των αιρετικών, γιατί αφαιρούν και απ’ αυτούς την μόνη ελπίδα να απομυθοποιηθεί ο θεός τους και να επιστρέψουν στην αυθεντική εκκλησία των προγόνων τους και να σωθούν.
Καιρός να διαβαστεί σωστά η ανιδιοτέλεια και η θυσιαστικότητα των διωκομένων και ν’ αντιληφθούν κάποιοι, ότι η διοίκηση είναι για να διακονεί την Εκκλησία κι όχι για να την δυναστεύει και χωρίς ανάλογο ανάστημαΑς στρέψει στους πραγματικούς εχθρούς της τον δυναμισμό της για ν’ αντισταθεί διαλεγόμενη στην καλπάζουσα αποχριστιανοποίηση της κοινωνίας και, αν κηρυχθεί σε διωγμό, να απαιτήσει την  περιουσία της και την απαλλαγή των πολιτών απ’ την αντίστοιχη φορολογία.
Είναι επίσης ώριμο, όσοι Ιεράρχες προς τιμήν τους αντιτάσσονται ανένδοτα στην αλλοτρίωση, ν’ αποφασίσουν με ποιον τρόπο θα ηγηθούν στο αυθόρμητο κίνημα των συνειδητών πιστών, που ως ακέφαλο, αδυνατεί ακόμη να αναπτύξει την δυναμική του, μέχρι που να συγκληθεί μια αληθινή Σύνοδος εν Αγίω Πνεύματι, με αδιάβλητα πρόσωπα και μεθόδους, για την καταδίκη όποιας πρακτικής και νοοτροπίας, που ενδίδει σε αλλοτρίωση της Ορθοδοξίας στο δόγμα, στη λατρεία και στο ήθος. Ίσως η καταγγελία του Ηγουμένου της Μονής Λογγοβάρδας – που συνυπογράφουμε συγχαίροντες τον για την τόλμη και την ευστοχία – να είναι η λαβή για τέτοια αρχή. Άλλες «λύσεις» που δεν θεμελιώνονται στους κανόνες και την πρακτική της Εκκλησίας, τώρα ιδιαίτερα αν συνοδεύονται από οφέλη, πρέπει μάλλον να αποκλειστούν.
Με την βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να επικρατήσουν αλλότριοι, προσευχή, αντίσταση και συνοχή. 

17/8/2017

Άγιος Κωνσταντίνος εκ Καππούας


Ημερομηνία εορτής: 18/08/2017Άγιος Κωνσταντίνος εκ Καππούας
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 18 Αυγούστου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Κωνσταντινος Εκ Καππουας (; - 1610)




Βιογραφία
Στα ζοφερά χρόνια της τουρκοκρατίας, όπως είναι γνωστό από την ιστορία, μαρτύρησαν χιλιάδες χριστιανοί. Ένας λοιπόν, απ' αυτούς είναι και ο άγιος νεομάρτυς της θεσσαλικής Καππούας Κωνσταντίνος, ο οποίος προτού βαπτισθεί και ενταχθεί στους κόλπους της Εκκλησίας μας ήταν μουσουλμάνος γιος Τούρκου αξιωματούχου. Σε ηλικία είκοσι χρόνων μυήθηκε στα χριστιανικά δόγματα από κάποιον λόγιο μοναχό του μοναστηρίου της Καππούας «Άγιος Νικόλαος». Ο μοναχός αυτός όταν έκρινε ότι είχε εδραιωθεί η πίστη του τουρκόπουλου στο Χριστό, το βάφτισε στο μοναστήρι και από Σαΐμ, που ήταν το όνομά του, το μετονόμασε Κωνσταντίνο.

Η αντίδραση του Τούρκου αξιωματούχου, πατερά του νεοφώτιστου Κωνσταντίνου, υπήρξε κεραυνοβόλος και δυναμική. Θέλησε να τιμωρήσει με θάνατο τους τρεις μοναχούς του μοναστηρίου της Καππούας αλλά δεν το κατόρθωσε, γιατί αυτοί κατάφεραν να δραπετεύσουν και να καταφύγουν στα Μετέωρα, όπου ζήτησαν προστασία από τους εκεί μοναχούς. Η οργή του πατέρα κορυφώθηκε και πυρπόλησε το μοναστήρι. Εξοργισμένος από τη σθεναρή στάση και τη συμπεριφορά του γιου του διέταξε στρατιώτες της φρουράς του να τον ρίξουν στο μπουντρούμι και να μην τον βγάλουν από κει, αν δεν επανέλθει στην πατρώα του πίστη. Οι στρατιώτες έπραξαν συμφωνά με τις εντολές του πατέρα. Έριξαν τον Κωνσταντίνο στο σκοτεινό και μουχλιασμένο μπουντρούμι και πρωί - βράδυ τον ρωτούσαν αν είχε μετανιώσει για την αποστασία του. Ο Κωνσταντίνος, όμως, τους απαντούσε με γλυκύτητα και σταθερότητα: «Το Χριστό μου δεν θα τον αρνηθώ ποτέ ο, τι και να μου κάνετε· δεν φοβάμαι τίποτα· είναι δίπλα μου και με ενισχύει». Τα όρια της υπομονής του πατέρα εξαντλήθηκαν και οργισμένος έδωσε εντολή στους στρατιώτες να τον βασανίσουν σκληρότερα και αν δεν μεταπεισθεί και πάλι, να τον οδηγήσουν στην κρεμάλα. Άλλα και τα νέα σκληρότερα βασανιστήρια δε στάθηκαν ικανά να κάμψουν το φρόνημα και την πίστη του Κωνσταντίνου. Τότε οι στρατιώτες του ανακοίνωσαν την απόφαση του πατέρα του να τον απαγχονίσει, ως τελευταία και κορυφαία απειλή, αλλά και πάλι πήραν την αγέρωχη απάντηση: «Σας λέγω και πάλι· τίποτα δεν μπορεί να με χωρίσει από το Χριστό μου. Τον αγαπώ τόσο πολύ, που δε με νοιάζει αν δώσω για την αγάπη του και τη ζωή μου ακόμη».

Οι στρατιώτες σύμφωνα με τη διαταγή του πατέρα του, τον οδήγησαν έξω από την πόλη Καππούα, στο σημείο όπου είναι κτισμένο το σημερινό χωριό Καππά. Εδώ έριξαν σχοινί σ’ ένα χοντρό κλωνάρι του «μεγάλου πλατάνου» που υπήρχε στη θέση αυτή, πλησίον του κοινοτικού γραφείου της Καππάς και κρέμασαν τον Κωνσταντίνο. Όμως το θαύμα έγινε· το σχοινί κόπηκε τρεις φορές οπότε οι δήμιοι αναγκάστηκαν, υστέρα από διαταγή του παριστάμενου πατέρα του, να τον αποκεφαλίσουν. Η αγία ψυχή του νεαρού Κωνσταντίνου πέταξε κοντά στην αιώνια αγάπη του, το Χριστό. Το τιμημένο σκήνωμα του το έθαψαν οι χριστιανοί κοντά όταν τόπο του μαρτυρίου του, στην τοποθεσία «Τρία Δέντρα».

Ο Κωνσταντίνος μαρτύρησε στις 18 Αυγούστου 1610 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α'. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Κωνσταντίνον Καππούας, τον νεομάρτυρα, ως στρατιώτην γενναίον της Εκκλησίας Χριστού, μακαρίσωμεν πιστοί και επαιναίσωμεν· ότι δυσέβειαν πατρός καταλείψας σθεναρώς, εκήρυξεν τον Σωτήρα, και νομίμως υπεραθλήσας, την κάραν δέδωκεν ως δώρον Χριστώ.




Οπτικοακουστικό Υλικό
media
Ακούστε το απολυτίκιο!




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Κωνσταντίνος εκ Καππούας
Άγιος Κωνσταντίνος εκ Καππούας

Άγιος Ματθαίος ο Νεομάρτυς



Ημερομηνία εορτής: 18/08/2017Άγιος Ματθαίος ο Νεομάρτυς
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 18 Αυγούστου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ματθαιος Ο Νεομαρτυς (1670 - 1697)



Ξίφει Ματθαῖε ἀποτμηθεὶς τὴν κάραν
Χαίρων εἰσῆλθες τῶν Ἀθλητῶν εἰς μάνδραν. 

Ὀγδοάτη δεκάτη Ματθαῖος ἐτμήθη κεφαλήν.
Βιογραφία
Ο Ματθαίος γεννήθηκε περί το 1670 μ.Χ. στο Γερακάρι Αμαρίου της Επισκοπής Λάμπης και Σφακίων. Η Κρήτη την εποχή εκείνη είχε υποδουλωθεί στους Τούρκους κατακτητές, οι οποίοι διώκαν και βασάνιζαν τους χριστιανούς. Ο πατέρας του Ματθαίου ήταν ιερέας, κι αυτό βοήθησε τον νεαρό Άγιο να ανατραφεί με τις χριστιανικές αξίες και αρετές.

Αυτό ήταν αιτία, και ο φθονερός διάβολος μίσησε τις αρετές του Ματθαίου και τον οδήγησε στην ασέβεια. Έτσι οι αλλόθρησκοι τον επιλέγουν να νυμφευθεί την Οθωμανή Αϊσέ για να ασπασθεί τον Μωαμεθανισμό.

Μετά από λίγο όμως χρόνο κατάλαβε το φοβερό του λάθος, μετανόησε βαθιά και ξαναγύρισε στην πίστη και στην Εκκλησία του, ως κρυπτοχριστιανός.

Επειδή όμως ο Ματθαίος δεν μπορούσε να κρύψει την πίστη του, και πρωί – βράδυ έκανε τον σταυρό του, αυτό ήταν αφορμή η Οθωμανίδα σύζυγός του να εξοργιστεί, και να καταγγείλει τον σύζυγό της στον τούρκο κριτή της πόλεως του Ρεθύμνου. Ο Τούρκος κριτής τότε τον κάλεσε να απολογηθεί ενώπιόν του.

Ο Άγιος στέκεται με παρρησία μπροστά στους βάρβαρους κριτές και ομολογεί ευθαρσώς την αγάπη του για τον Χριστό. Το Δικαστήριο αποφασίζει την θανατική του ποινή δι’ αποκεφαλισμού. Ο Άγιος εξεδήμησε προς Κύριον την 18η Αυγούστου του έτους 1697 μ.Χ. Η μέρα αυτή έκτοτε αποτελεί και την ημέρα μνήμης και τιμής του Αγίου Ματθαίου.

Το μαρτυρικό του σκήνωμα μετέφεραν στην γενέτειρά του το Γερακάρι, ευσεβείς χριστιανοί οι οποίοι το κήδευσαν με τιμές σε τόπο που μέχρι σήμερα ονομάζεται «του Μαθιού το μνήμα». Στον ίδιο χώρο ανηγέρθη ναός προς τιμήν του μάρτυρος.

Αποτελεί καύχημα για την Κρήτη ο Άγιος Ματθαίος ο οποίος αν και είχε αλλάξει πίστη, μεταμεληθείς επανήλθε στην ορθόδοξη πίστη. Στην Ορθοδοξία μας και στην Κρήτη μας θα γίνει ο Άγιος της συμπάθειας και της αγάπης του λαού μας, πράγμα που καλλιεργείται και σμιλεύεται ήδη στις καρδιές και ψυχές των Γερακαριανών.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον βλάστημα, Γερακαρίου, καί ἀγλάϊσμα, τῆς Κρητονήσου, ἀνεδείχθης Ματθαῖε μακάριε, ἐν τῇ Ρεθύμνῃ Μαρτύρων τό στάδιον, ἀκαταπλήκτω τελέσας φρονήματι. Ὅθεν πρέσβευε, Χριστῷ τῷ Θεῷ δεόμεθα, δωρήσασθαι ἠμιν τό μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α'. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τοῦ Σταυροῦ τῷ σημείῳ εὐσεβῶς σφραγιζόμενος κατ’ Ἀγαρηνὼν τῆς ἀπάτης, ὧ Ματθαῖε ἐχώρησας, καὶ ᾔσχυνας αὐτὴν σφαγιασθείς, τῷ ξίφει ὥσπερ ἄκακος ἀμνός διὰ τοῦτο τῶν Μαρτύρων ἐν οὐρανοῖς, ἠξίωσαι εὐκληρίας. Δόξα τῷ σὲ ἰσχύσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σὲ ἡμῖν, πρέσβυν ἀκοίμητον.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Γερακαρίου τὸν βλαστὸν τὸν εὐθαλέστατον, τὸν ἐν Ῥεθύμνῃ κραταιῶς ἀνδραγαθήσαντα, εὐφημήσωμεν Ματθαῖον ἐν κατανύξει• ἐν ὑψίστοις γὰρ Κυρίῳ παριστάμενος, τὰ τῆς χάριτος πηγάζει ῥεῖθρα ἅπασι, τοῖς κραυγάζουσι• χαίροις Μάρτυς μακάριε.

Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Παγίαν ἐδέξατο, ἐν τῇ καρδίᾳ σαφῶς, ῥομφαῖαν σὴν ἄθλησιν, ὁ παλαμναῖος ἐχθρός, ὁ πρῴην πτερνίσας σέ• σῦ γὰρ τῆς ἀσεβείας, καταλείψας τὰς τρίβους, χαίρων ἐσφαγιάσθης, ὡς ἀμνὸς διὰ ξίφους, Ματθαῖε θεομάκαρ, τῆς Κρήτης ἀγλάϊσμα.

Ὁ Οἶκος
Τὸν Σταυρὸν ὥσπερ ὅπλον, περιφέρων Ματθαῖε, ἐχώρησας στεῤῥῶς κατὰ πλάνης, τῶν ἀσεβῶν Ἀγαρηνών, καὶ τὰ ὑψώματα τούτων κατέβαλες• διὸ ὡς Μάρτυς ἄριστος, ἀκούεις παρ’ ἡμῶν τοιαῦτα•

Χαῖρε τὸ σκεῦος τῆς εὐψυχίας•
χαῖρε ὁ οἶκος τῆς εὐσθενείας. 
Χαῖρε εὐσεβοῦς ῥιζουχίας ἐκβλάστημα•
χαῖρε κραταιὰς παῤῥησίας ἐκπύρσευμα. 
Χαῖρε μάχαιρα ἀμφίστομος κατ’ ἐχθρῶν τῶν ἀσεβῶν•
χαῖρε σθένος ἀκατάπληκτον χριστωνύμων εὐσεβῶν. 
Χαῖρε Γερακαρίου τὸ ἀμάραντον ἄνθος•
χαῖρε τῆς Κρητονήσου ἀναφαίρετον κλέος. 
Χαῖρε Χριστοῦ ὁπλίτης ἀχείρωτος•
χαῖρε ἡμῶν προστάτης ἀκοίμητος. 
Χαῖρε Σταυροῦ τῇ δυνάμει ἀθλήσας•
χαῖρε ἐχθροῦ τάς παγίδας πατήσας. 

Χαῖρε Μάρτυς μακάριε.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις ὁ οὐρανὸς ἀθλητής ὁ ἐν τῇ Ῥεθύμνῃ, μαρτυρήσας διὰ Χριστόν• χαίροις ὁ τὸ κέρας, συντρίψας τῶν ἀπίστων, τῇ σῇ ὁμολογίᾳ, Ματθαῖε ἔνδοξε.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Τοῦ Γερακαρίου ἄνθος τερπνόν, κλέος τῆς Ῥεθύμνης, καὶ τῆς Κρήτης πάσης πυρσός, ὤφθης ὦ Ματθαῖε, σῇ κραταιᾷ ἀθλήσει, δι’ ἧς ἐχθρὸν καθεῖλες, τὸν πολυμήχανον.




Διάφορα Αρχεία
Ακολουθία Αγίου Ματθαίου του Νεομάρτυρος




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Ματθαίος ο Νεομάρτυς
Άγιος Ματθαίος ο Νεομάρτυς

Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς


Ημερομηνία εορτής: 18/08/2017Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 18 Αυγούστου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Αγαπιος Ο Εκ Γαλατιστης O Ιερομαρτυς (; - 1752)




Βιογραφία
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης γεννήθηκε στην κωμόπολη Γαλάτιστα της Χαλκιδικής περί το 1710 μ.Χ. Η Γαλάτιστα την εποχή εκείνη ήταν έδρα επισκοπής. Στην πατρίδα του έλαβε την εγκύκλια μόρφωση. Την περίοδο αυτή στη Γαλάτιστα, όπως και σε άλλα μέρη της Χαλκιδικής, «έχουσι σχολεία αρκετά καλά κατηρτισμένα και προσωπικόν διδασκάλων εις την διδασκαλίαν αυτών». Αξίζει να αναφερθεί πως από την Γαλάτιστα την ίδια εποχή ήταν οι σπουδαίοι συγγενείς αγιογράφοι λεγόμενοι Γαλατσάνοι, οι οποίοι αγιογράφησαν πολλές εικόνες και τοιχογραφίες στό Άγιον Όρος, και πολλά έργα τους σώζονται στη μονή Βατοπαιδίου.

Νέος μεταβαίνει για προσκύνηση των Αγίων Τόπων στα Ιεροσόλυμα, όπου παραμένει, κείρεται μοναχός και γίνεται μέλος της Αγιοταφικής Αδελφότητος. Από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Παρθένιο (1737 - 1766 μ.Χ.), χειροτονείται ιερεύς του Παναγίου Τάφου.

Κατόπιν αποστέλλεται οικονόμος του μετοχίου του Παναγίου Τάφου στη Θεσσαλονίκη, που ήταν ο ναός της Νέας Παναγίας κοντά στον Λευκό Πύργο, όπου υπάρχει και σήμερα. Κατά την εκεί παραμονή του δίδασκε στην Αστική Σχολή Θεσσαλονίκης.

Το 1743 μ.Χ. ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Παρθένιος έστειλε τον αρχιμανδρίτη Αγάπιο στη Μόσχα για συλλογή εράνων προς εξόφληση του μεγάλου χρέους του Παναγίου Τάφου προς τους δανειστές του Πατριαρχείου. Ο Αγάπιος λόγω πολλών και διαφόρων προβλημάτων παρέμεινε στη Ρωσία ως το 1747 μ.Χ. και επέστρεψε με ένα ικανό ποσό πρός εξόφληση του χρέους.

Όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη συνέχισε το διδακτικό του έργο στην εκεί σχολή. Κατόπιν δίδαξε ως καθηγητής στην Αθωνιάδα Ακαδημία, κοντά στη μονή Βατοπαιδίου. Με υπόδειξη του σοφού διδασκάλου Ευγένιου Βούλγαρη ο Άγιος διορίστηκε από το σεπτό Οικουμενικό Πατριαρχείο Σχολάρχης της Αθωνιάδος: «Το ενδιαφέρον της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας ηυξήθη έτι περισσότερον εν τοις πρώτοις χρόνοις διά του διορισμού Εφορίας εν Κωνσταντινουπόλει και Άθωνι, επιτρόπων εν τη Ευρώπη και Σχολαρχών, ως τού Νεοφύτου Καυσοκαλυβίτου, του εναρέτου και σοφού Αρχιμ. Αγαπίου Αγιοταφίτου του και μαρτυρικώς τελειωθέντος κατά την 18ην Αυγούστου τού 1752 εν τη Θέρμη της Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία του θαυμασίου και σοφωτάτου Ιεροδιακόνου Ευγενίου τού Βουλγάρεως».

Ο πολύς Ευγένιος Βούλγαρης σε επιστολή του της 10 Απριλίου 1752 μ.Χ. από τα Ιωάννινα προς τον Αγάπιο τον συγχαίρει για την ανάληψη των καθηκόντων του στην Αθωνιάδα. Την επιστολή αυτή είχε στο αρχείο του ο λόγιος επίσκοπος Καμπανίας Θεόφιλος (1749 - 1795 μ.Χ.), που υπήρξε μαθητής του Βούλγαρη στα Ιωάννινα. Από τα Ιωάννινα ήταν ο Θεόφιλος, και έδρα της επισκοπής του ήταν η Κουλακιά Θεσσαλονίκης, όπου σημειώνει ο ίδιος: « Η επιστολή αύτη επέμφθη τω σοφωτάτω αρχιμανδρίτη τού Παναγίου Τάφου Κυρίω Αγαπίω, ον περ απέκτειναν έξω της Θεσσαλονίκης, κακοποιοί φονείς Γενίτζαροι, επανακάμπτοντα από Γαλατίστης της πατρίδος αυτού κατά τδ ,αψνβ΄ Αυγούστου ιη΄! Φεύ τω δυστυχεί γένει ημών διά την στέρησιν τοιούτου σοφωτάτου ανδρός. Όντως τα κρίματα τού Θεού άβυσσος πολλή».

Στις 18 Αυγούστου 1752 μ.Χ. ο ενάρετος και σοφός «Αρχιμανδρίτης τού Παναγίου Τάφου, ο Μεγάλος Διδάσκαλος τού Γένους, ο σοφώτατος Σχολάρχης της Αθωνιάδος Αγάπιος ο Αγιοταφίτης φονεύεται μαρτυρικώς έξω από την Θεσσαλονίκη, πλησίον της Θέρμης, από κακοποιούς Γενιτσάρους καθώς ερχόταν από την Γαλάτιστα προς την Θεσσαλονίκην».

Γνωρίζουμε ότι την εποχή αυτή το στράτευμα των βίαιων Γενιτσάρων στην περιοχή αυτή προέβαινε σε λεηλασίες, αρπαγές και αιματοχυσίες σε βάρος του Ορθοδόξου λαού. Μας είναι άγνωστο τι συνέβη κατά τη σύλληψη και το μαρτύριο του Αγαπίου. Όπως επίσης δεν γνωρίζουμε που ενταφιάσθηκε και τι απέγιναν τα τίμια λείψανα του.

Η πρώτη εκδήλωση πρός τιμή τού αγίου Αγαπίου έγινε το 1977 μ.Χ. στη γενέτειρα του από τον σεβασμιώτατο μητροπολίτη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κ.κ. Νικόδημο, με ενέργειες του πρωτοσυγκέλλου αυτής αρχιμ. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη. Η εικόνα του Αγίου αγιογραφήθηκε από τον Αγιορείτη ιερομόναχο Βενέδικτο Νεοσκητιώτη το 1997 μ.Χ. και τοποθετήθηκε στον ιερό ναό Παναγίας Γαλάτιστας. Ανεγείρεται ναός πρός τιμή του στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Την ιερά ακολουθία του συνέθεσε ο υμνογράφος Χαραλάμπης Μπούσιας.

Η μνήμη του είναι άγνωστη στους συναξαριστές. Τιμάται στις 18 Αυγούστου.


Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς
Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς

Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς
Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Σαν σήμερα Ελληνες αντάρτες του ΕΔΕΣ τσακίζουν τους τουρκόσπορους αλβανοτσάμηδες και τους Γερμανούς συνεργάτες τους στην Μενίνα!


Δυνάμεις του 3/40 Συντάγματος Ευζώνων και του 16ου Συντάγματος Πεζικού του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ), υπό τη διοίκηση του Συνταγματάρχη Βασιλείου Καμάρα, επιτίθενται εναντίον Γερμανών και των συνεργατών τους αλβανοτσάμηδων που έχουν οχυρωθεί στο χωριό Μενίνα (254 άνδρες), και τους εξουδετερώνουν μετά από διήμερο αγώνα. Οι απώλειες των Γερμανών είναι 87 νεκροί και 109 αιχμάλωτοι, ενώ των ανταρτών 25 νεκροί και 40 τραυματίες.  
Η συγκεκριμένη μάχη κατά των Γερμανών και των αλβανοτσάμηδων είναι απο τα μεγαλύτερα σαμποτάζ-επιτυχίες των Βαλκανίων μετά απο αυτό του Γοργοποτάμου. Στις αρχές Αυγούστου 1944 το ΣΜΑ (Στρατηγείο Μέσης Ανατολής) διέταξε τον Ναπολέοντα Ζέρβα να επιχειρήσει την εξόντωση της γερμανικής φρουράς στην τοποθεσία Μενίνα (Νεραϊδα),από την οποία ελεγχόταν η οδός Ηγουμενίτσας-Ιωαννίνων.
Η Μενίνα απέχει 20χλμ από την Ηγουμενίτσα. Η φρουρά ήταν στεγασμένη σε οχυρωμένο κτήριο,πραγματικό φρούριο,απαρτιζόνταν απο 250 Γερμανούς,100 Αλβανοτσάμηδες και διέθετε ισχυρότατο οπλισμό (αυτόματα τουφέκια,όλμους και αντιαρματικά πυροβόλα). Την επιχείρηση ανέλαβε η 10η Μεραρχία του ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ,η οποία δρούσε στον νομό Θεσπρωτίας. Διοικητής της ήταν ο Συνταγματάρχης Βασίλειος Καϊμαράς. Η επίθεση των Ελλήνων ανταρτών ξεκίνησε τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Αυγούστου και η μάχη διήρκησε σχεδόν 2 μέρες χωρίς ανάπαυλα.
Ο αγώνας ήταν τιτάνιος, αλλά τελικά νικηφόρος για τους Έλληνες. Η γερμανική φρουρά εξουδετερώθηκε αλλά πολλοί Αλβανοτσάμηδες κατόρθωσαν να διαφύγουν καθώς γνώριζαν καλά την περιοχή,όταν αντελήφθησαν ότι η μάχη χανόταν. Απο πλευράς ΕΔΕΣ στην επιχείρηση έλαβαν μέρος το 40ο Σύνταγμα Ευζώνων Άρτας υπό τον Αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Αγόρο,το 16ο Τάγμα υπό τον Ταγματάρχη Κρανιά,το 3ο Τάγμα του 10ου Συντάγματος υπό τον Ταγματάρχη Κατσαρό κ.α τμήματα.
Σε αυτή την μάχη διακρίθηκε το τμήμα υπό τον Συνταγματάρχη Ηλία Κάτσιο,το οποίο εμπόδισε τους Γερμανούς να βοηθήσουν την φρουρά της Μενίνας. Ο Ηλίας Κάτσιος είχε συλληφθεί το 1941 απο αλβανοτσάμηδες και είχε βασινισθεί.Αργότερο συγκρότησε ένοπλο τμήμα και εντάχθηκε στο ΕΑΜ.Διαφώνησε με την πολιτική του και εντάχθηκε στον ΕΔΕΣ,όπου ανέλαβε την διοιήκηση του 26ου Συντάγματος. Οι συγγενείς του στο Παλαιοχώρι υπέστησαν τα πάνδεινα απο τους ελασίτες αλλά η εθνική τους στάση δεν άλλαξε ποτέ. Πρός τιμή του ΕΔΕΣ οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν στην Αίγυπτο και οι τραυματίες έτυχαν της ανάλογης φροντίδας...
stoxos.gr
aftonomi.gr

Η εξωτερική πολιτική της δικτατορίας του Παγκάλου (1925-1926)


Θεόδωρος Πάγκαλος
γράφει ο ταγματάρχης πεζικού κ. Ανέστης Ανέστης

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα, η υπάρχουσα τότε γενιά σφράγισε με τη ζωή και το πάθος την επέκταση του Ελληνικού κράτους έχοντας ως όραμα την Μεγάλη Ιδέα. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος αποτελεί έναν από τους πιο διακεκριμένους εκπροσώπους αυτής της γενιάς. Οργανωτικός νους της Επανάστασης στο Γουδί (1909), κορυφαίος επιτελικός της εξόρμησης του 1912-1913 και της νίκης στο Μακεδονικό μέτωπο (1918), γενικός επιτελάρχης της λαμπρής περιόδου της μικρασιατικής εκστρατείας, ο Πάγκαλος ξεχώρισε τις τραγικές ώρες της Μικρασιατικής Καταστροφής δημιουργώντας την περίφημη «ΣΤΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ», ανασυγκροτώντας τον ηττημένο στρατό και επιβάλλοντας μια έντιμη ειρήνη.

Τον Ιούνιο του 1925 εκδηλώθηκε πραξικόπημα από τον Θεόδωρο Πάγκαλο, ο οποίος κατήργησε το κοινοβουλευτικό σύστημα και συγκέντρωσε στο πρόσωπό του, όλες τις εξουσίες και κατήργησε τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και απέτυχε σε όλους τους τομείς της διοίκησης.[1]
Πιο αναλυτικά στην ταραγμένη περίοδο του Μεσοπολέμου, η δικτατορία που επέβαλε, χαρακτηρίζεται στο πλαίσιο της εσωτερικής πολιτικής από :
α. Την ίδρυση της Ακαδημίας Αθηνών και την αναδιοργάνωση του στρατού και του στόλου.
β. Τις διώξεις πολιτικών προσώπων και της ελευθερίας του τύπου.
γ .Την σύναψη εσωτερικού δανείου, διχοτομώντας το χαρτονόμισμα. Έτσι εξοικονομήθηκαν δύο δισεκατομμύρια δραχμές, ποσό ιδιαίτερα σημαντικό, αν αναλογιστούμε τον αριθμό των προσφύγων στην Ελλάδα.
Ενώ στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής  υιοθέτησε εθνικιστική ρητορεία, δημιουργώντας συγκρούσεις με τα γειτονικά κράτη . Η συμφωνία με την Γιουγκοσλαβία, η αποπληρωμή της πολεμικής αποζημίωσης προς την Βουλγαρία, καθώς και οι φιλικές σχέσεις με την Ιταλία, πραγματοποιήθηκαν προκειμένου να εξασφαλιστούν[3] τα σύνορα έτσι ώστε η Ελλάδα να κηρύξει πόλεμο προς την Τουρκία, η οποία εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζε πρόβλημα με το Ιράκ σχετικά με την χάραξη των συνόρων τους.
Τα συσσωρευμένα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, η λογοκρισία στον Τύπο και οι εκτοπίσεις σε νησιά πολιτικών αρχηγών, προκάλεσαν  αντιδράσεις στον πολιτικό κόσμο αλλά και στο στρατό. Ο Γεώργιος Κονδύλης, συνεπικουρούμενος από τους πραιτωριανούς του παλαιού συμμάχου του, τον ανέτρεψε και ανέλαβε προσωρινά τη διοίκηση στις 22 Αυγούστου 1926.
ΕΛΛΗΝΟΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΑΓΚΑΛΟΥ


Την περίοδο που εξετάζουμε οι λαοί των Βαλκανίων αναδύονταν από το μακροχρόνιο «επταετή πόλεμο» βαθιά πληγωμένοι. Από το Δνείστερο μέχρι τον Κορινθιακό κόλπο, όλοι τους είχαν γνωρίσει άμεσα εισβολές, μάχες, κατοχές εχθρών και φίλων χιλιάδες στρατιώτες είχαν πέσει στα πεδία των μαχών, αλλά, κυρίως, ήταν ατελείωτος ο κατάλογος των ακροτήτων που υπέστησαν οι πληθυσμοί των πόλεων. Οι οικονομίες καταστράφηκαν, η πείνα βασίλευε στη Σόφια όπως και στην Αθήνα. Οι παλιές εθνικές αναθέσεις μετατράπηκαν σε μίση και η επιβεβαίωση των εθνικών ταυτοτήτων απόκτησε μια επιθετική και ξενόφοβη απόχρωση. Όπως παντού στην Ευρώπη, έτσι κι εδώ είχε σημάνει η ώρα του εθνικισμού…..  [4]


ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1925
Με την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ (1919),  προβλέφτηκε η ανταλλαγή των ελληνικών πληθυσμών της Βουλγαρίας και των βουλγαρικών πληθυσμών της Μακεδονίας και της Θράκης που ζούσαν σε ελληνικό έδαφος. Η υπογραφή του νέου ελληνοβουλγαρικού πρωτοκόλλου εκ μέρους των Νικ. Πολίτη — Χρ. Καλφώφ στη Γενεύη (Σεπτέμβριος 1924) δημιούργησε μια εύφλεκτη κατάσταση στις διαβαλκανικές σχέσεις και ...

Η αθεΐα στην ελληνική κοινωνία, δύο προσεγγίσεις


Φωτο από εδώ (δεν έχει σχέση και δεν ταυτίζομαι 100%, αλλά κάτι μου έλεγε η φωτο)


Στο ιστολόγιο Αθεΐα, το οποίο μας γνώρισε ένας φίλος (τον ευχαριστώ από καρδιάς), δημοσιεύεται η παρακάτω μελέτη: 
Η αθεΐα στην Ελληνική κοινωνία: Διαρρηγνύοντας την αλυσίδα της θρησκευτικής μνήμης και η ανάδυση της άθεης ταυτότητας

Η μελέτη αυτή καταδεικνύει ότι το ποσοστό ορθόδοξων χριστιανών στη χώρα μας δεν είναι πλέον 95%, όπως έχει επικρατήσει να λέμε, το δε ποσοστό Ελλήνων που αυτοπροσδιορίζονται ως άθεοι διαρκώς αυξάνεται.
Προσκαλώ σε μια συγκριτική μελέτη με το παρακάτω άρθρο, που βλέπει το ζήτημα από χριστιανική σκοπιά και ξεκινά με την ίδια παραδοχή, μάλιστα ανεβάζει το ποσοστό των αθέων (διαφόρων αποχρώσεων) πολύ ψηλότερα από το προηγούμενο:
Το φαινόμενο της αθεΐας στη σύγχρονη Ελλάδα – Μια προσέγγιση 

Εφιστώ την προσοχή στα αίτια της αθεΐας, όπως περιγράφονται στο συγκεκριμένο άρθρο, που δεν έχουν σχέση με κάποια πρόοδο στην επιστημονική γνώση ή στην καλλιέργεια του "ορθού λόγου" (υπόψιν ότι πάμπολλοι επιστήμονες ήταν και είναι πιστοί, καθώς και ότι την αξία του "ορθού λόγου" οι Διαφωτιστές την έμαθαν από τους σχολαστικούς ρωμαιοκαθολικούς θεολόγους/φιλοσόφους).

Θα ήθελα εξάλλου να σχολιάσω δύο σημεία της καταληκτήριας παρατήρησης του συντάκτη της πρώτης μελέτης. Γράφει:
Το αρχικό αποτέλεσμα της έρευνάς μου είναι ότι οι Έλληνες άθεοι των οποίων η ανατροφή έλαβε χώρα σε Ορθόδοξο χριστιανικό περιβάλλον αποφάσισαν να διαρρήξουν την αλυσίδα της θρησκευτικής μνήμης και να αλλάξουν τη θεωρούμενη εθνική Ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα σε κάποια στιγμή της ζωής τους, ακολουθώντας διαφορετικές πορείες. Ωστόσο, όπως απεδείχθη, κατόπιν μιας αρχικής φάσης -αυτής της απόρριψης της ορθόδοξης ταυτότητάς τους- κατευθύνθηκαν προς την πορεία σχηματισμού της άθεης ταυτότητας. Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα αναστοχάστηκε επί πλήθος θεμάτων, πιο συγκεκριμένα το νόημα της ζωής και την ηθική, χτίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο μια ξεχωριστή άθεη ταυτότητα η οποία δεν ορίζεται πλέον αποκλειστικά από αντι-ορθόδοξη στάση και συμπεριφορά. 
Δεν είναι εύκολο να υποστηρίξουμε εάν υπάρχουν περισσότεροι άθεοι στην Ελλάδα προς το παρόν, ή εάν άρχισαν πλέον να εκφράζονται ανοιχτά, ή και τα δύο. Η αλήθεια είναι ότι η αθεΐα στην Ελλάδα ακόμα διανύει τη νηπιακή της ηλικία εν αντιθέσει με άλλες δυτικές κοινωνίες και αυτό επίσης ισχύει και για την επιστημονική της μελέτη.

Το σχόλιό μας:
α) Προσωπικά, ισχυρίζομαι ότι οι πρώην ορθόδοξοι και νυν άθεοι, που επικαλείται ο συντάκτης, όσο κι αν "αναστοχάστηκαν" τούτο ή εκείνο, απλώς έπεσαν θύματα συγκεκριμένων προκαταλήψεων και παρανοήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι πλήθος άθεων μετά από ανάλογο "αναστοχασμό" πίστεψαν στο Θεό ή και έγιναν ορθόδοξοι χριστιανοί.
β) Η εθνική, για μας τους Έλληνες (και τα λοιπά ιστορικά ορθόδοξα έθνη), ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα δεν είναι απλώς "θεωρούμενη", αλλά πέρα για πέρα αληθινή (να, δες εδώ). Η μετοχή μας σε αυτήν απλώς ακολουθεί τη φθίνουσα πορεία της μετοχής των σημερινών Ελλήνων σε όλα ανεξαιρέτως τα στοιχεία της ελληνικής πολιτισμικής παράδοσης και κληρονομιάς. Όπως δηλαδή έχουμε ξεχάσει και ξεγράψει (πλην φολκλορικών εκφράσεων) γενικά τον παραδοσιακό τρόπο ζωής της ελληνικής κοινωνίας (και κοινότητας), έτσι ξεχνάμε και ξεγράφουμε και την Ορθοδοξία. Πρόκειται για ένα από τα σημεία της γενικότερης πολιτισμικής μας αλλοτρίωσης και αμερικανοποίησης και τίποτε άλλο.

Τώρα, αν κάποιος φίλος μπλογκοναύτης - ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων - θεωρεί ότι αυτή η ελληνική πολιτισμική παράδοση και κληρονομιά είναι μόνο γουρουνοτσάρουχα, αγράμματοι δεισιδαίμονες και γονείς που ρίχνουν χαστούκια, φέρνω ως μάρτυρες υπερασπίσεως τον Ελύτη και το Σεφέρη, που αξιοποίησαν στο έπακρο την ομορφιά της, στον τομέα τους βέβαια. Θα μπορούσα να φέρω πλείστους, απ' όλους τους τομείς της ζωής, του πολιτισμού και της κοινωνίας, αλλά αρκούμαι σε αυτούς.
Ομοίως, έχω και πολλούς μάρτυρες κατηγορίας κατά του σύγχρονου τρόπου ζωής, του καπιταλισμού, του φιλελευθερισμού, της νεοαποικιοκρατίας, της παγκοσμιοποίησης και, μια λέξη της μοδός, της ομογενοποίησης. Χρειάζονται καν;
Όλοι οι λαοί στην εποχή μας ανακαλύπτουν τις ρίζες τους. Συνήθως εμείς τους βλέπουμε με σεβασμό και διαπιστώνουμε τη σοφία, την οικολογική ευαισθησία και το ήθος των διαφόρων πολιτισμικών παραδόσεων όπου γης. Τις δικές μας ρίζες (ή μήπως μόνο τις χριστιανικές;) μάλλον τις περιφρονούμε, χωρίς να τις γνωρίζουμε και πιο πολύ χωρίς να τις καταλαβαίνουμε.

Θα κλείσω με κάποια ακόμη ποστάκια, μικρά κερασματάκια, μια και μπήκατε στη σπηλιά μας:
«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά (εκεί και αρκετές παραπομπές σε αναρτήσεις με τις θέσεις μας για την ύπαρξη του Θεού, την ηθική κ.τ.λ.) 
Η βιομηχανική επανάσταση και εμείς, σχετικά με το μοντέρνο τρόπο ζωής.
Θεόδωρος Ι. Ζιάκας: Η γνώμη μου για το Χριστό: ένας άθεος που αναστοχάστηκε κι αυτός...
Νεανικές διαδρομές - Ώριμοι προορισμοί (Η Μεγάλη Ανατροπή): ένας Έλληνας βουδιστής που αναστοχάστηκε. 
Δε μπορώ να μη βάλω και αυτό: Ουγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής 
Ας σταματήσω, γιατί δυσκολεύομαι ν' αντισταθώ και θα συσσωρεύσω κι άλλα...
Ευχαριστώ.
Δόξα τω Θεώ.

http://o-nekros.blogspot.gr/2017/08/blog-post_13.html?spref=fb

Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου


Ημερομηνία εορτής: 17/08/2017Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 17 Αυγούστου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Δημητριος Ο Μοναχος Απο Τη Σαμαρινα Της Πινδου (; - 1808)




Βιογραφία
Στύλος και εδραίωμα των σκλαβωμένων Ελλήνων ο μοναχός Δημήτριος, γεννήθηκε στη Σαμαρίνα της Πίνδου στα τέλη του 18ου μ.Χ. αιώνα. Έγινε μοναχός στο μοναστήρι της Πατρίδας του, όπου με προσευχή και νηστεία εξάγνισε το σώμα και την ψυχή του. Μετά την κατάπνιξη, από τον Αλή Πασά το 1808, της επανάστασης που υποκίνησε ο παπα Ευθύμιος Βλαχάβας, ο Δημήτριος βγήκε από το μοναστήρι του και γύριζε τα χωριά κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και διδάσκοντας υπομονή στις θλίψεις. Μετά από συκοφαντία τον συνέλαβε ο Αλή Πασάς και τον φυλάκισε. Κατόπιν διέταξε τον άγριο βασανισμό του. Έτσι οι δήμιοι με καλαμένιες ακίδες τρύπησαν τους βραχίονες του και έπειτα τις έμπηξαν στα νύχια των χεριών και των ποδιών του. Στη συνέχεια έσφιξαν το κεφάλι του σε μέγγενη και κατόπιν αφού τον κρέμασαν ανάποδα τον έκαιγαν από κάτω με φωτιά. Βλέποντας κάποιος Τούρκος την γενναιότητα του Δημητρίου, πίστεψε στον Χριστό και έπειτα μαρτύρησε. Ύστερα ο Αλή Πασάς έκτισε τον Δημήτριο μέσα σ' έναν τοίχο, αφήνοντας μόνο το κεφάλι του απ' έξω για να παρατείνει το μαρτύριο. Ο Μάρτυρας άντεξε έτσι 10 ημέρες. Τελικά παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, το έτος 1808. Το μαρτύριο του συνέγραψε ο πρόξενος της Γαλλίας στα Ιωάννινα Ε. Pouqueville.

(Το μαρτύριο του οσιομάρτυρα Δημητρίου, αντέγραψε κατόπιν ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο Δουκάκης και ο Άγιος Νικόδημος στους Συναξαριστές τους καθώς και ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του δεν αναφέρουν τη μνήμη του νεομάρτυρα αυτού. Στην τοπική αγιολογία της Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών, ένα Ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος (1963), σελ. 306, αναφέρει τη μνήμη του Αγίου την 18η Αυγούστου. Το Μέγα Ευχολόγιο όμως, καθώς και ο Otto Meinardus, αναφέρουν τη μνήμη του την 17η Αυγούστου).


Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου
Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου

Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου (Ι. Ν. Αγ. Σπυρίδωνα Νεοχωρόπουλο Ιωαννίνων) - Π. Κούβαρη και Ι. Χ. Θωμάς© (icones.gr)
Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου (Ι. Ν. Αγ. Σπυρίδωνα Νεοχωρόπουλο Ιωαννίνων) - Π. Κούβαρη και Ι. Χ. Θωμάς© (icones.gr)

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΔΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Δείτε Γιατί τα Ατέλειωτα Βουνά της Βουλγαρίας Δεν Καίγονται Όπως της Ελλάδας - Εικόνα1
Οι αιτίες; Δείτε ΤΙ κάνουν οι γείτονές μας οι Βούλγαροι που ΔΕΝ κάνουμε εμείς…  Βασικά έχουν υπερσύγχρονα μέσα πυρόσβεσης παλαιότητας … ΔΥΟ ετών.
Δείτε Γιατί τα Ατέλειωτα Βουνά της Βουλγαρίας Δεν Καίγονται Όπως της Ελλάδας - Εικόνα3
Δεν υπάρχει βουνό -και είναι άπειρα- που να μην διατέθει αντιπυρικές ζώνες με ευκολη πρόσβαση στα πυροσβεστικά οχήματα.
Δείτε Γιατί τα Ατέλειωτα Βουνά της Βουλγαρίας Δεν Καίγονται Όπως της Ελλάδας - Εικόνα4
ΟΛΟ το χρόνο οι ζώνες αυτές καθαρίζονται με επιμέλεια απο εργαζόμενους στους δήμους που προσλήφθηκαν γι αυτό το λόγο.
Δείτε Γιατί τα Ατέλειωτα Βουνά της Βουλγαρίας Δεν Καίγονται Όπως της Ελλάδας - Εικόνα5
Υπ’οψιν οτι οι δήμοι έχουν τεράστια έσοδα απο τις ζώνες στάθμευσης, τα δημοτικά τέλη, την έκδοση διπλωμάτων, τέλη κυκλοφορίας, διόδια (Βινιέτα), την είσπραξη κλήσεων- προστίμων, την εκμετάλευση των 100άδων πάρκων, την είσπραξη νερού, ρεύματος, αερίου, τηλεφώνων   κ.λ.π.
Δείτε Γιατί τα Ατέλειωτα Βουνά της Βουλγαρίας Δεν Καίγονται Όπως της Ελλάδας - Εικόνα6
Υπάρχουν χιλιάδες ασχολούμενοι στα δάση που πληρώνονται απο τα έσοδα των δήμων.
Δείτε Γιατί τα Ατέλειωτα Βουνά της Βουλγαρίας Δεν Καίγονται Όπως της Ελλάδας - Εικόνα7
Διαθέτουν συστήματα αυτόματης ανίχνευσης πυρκαγιών και άμεσης επέμβασης.
Δείτε Γιατί τα Ατέλειωτα Βουνά της Βουλγαρίας Δεν Καίγονται Όπως της Ελλάδας - Εικόνα8
Και φυσικά οι όποιες Κυβερνήσεις που περνάνε απ τη χώρα τους, βελτιώνουν οτι έκαναν οι περασμένες στον Δασικό τομέα που είναι ο κυρίαρχος πλούτος.
Δείτε Γιατί τα Ατέλειωτα Βουνά της Βουλγαρίας Δεν Καίγονται Όπως της Ελλάδας - Εικόνα9

»ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ» ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΨΗΦΙΣΜΑ

Με αλλαγή ευχών και δεήσεων της Θείας Λειτουργίας «απαντούν» οι Ιερείς της Μητρόπολης Καλαβρύτων στις τελευταίες προκλήσεις από πλευράς κυβέρνησης εναντίον της Ορθοδοξίας.
Σε ψήφισμα που εκδόθηκε μετά από Ιερατική Σύναξη, οι Ιερείς έκαναν δεκτές τις προτάσεις του Μητροπολίτη Αμβρόσιου.
Το ψήφισμα αναφέρει:
Την Τρίτη 8η Αυγούστου 2017, πραγματοποιήθηκε στο Καλλιμανοπούλειο Εκκλησιαστικό Διακονικό Κέντρο Καλαβρύτων Ιερατική Σύναξη των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων & Αιγιαλείας, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβροσίου.
Μετά από την εισήγηση του Σεβασμιωτάτου, η Σύναξη των Ιερέων αποφάσισε ομόφωνα να εκδώσει το κάτωθι ψήφισμα διαμαρτυρίας:
Οι κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως παρακολουθούμε με αγωνία και αγανάκτηση τις μεθοδεύσεις του κυβερνητικού σχήματος και του πολιτικού κόσμου γενικότερα διά την αποδόμηση της παραδοσιακής ελληνικής κοινωνίας, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας ιστορικά υπήρξε η Ορθόδοξη Εκκλησία.
Συγκεκριμένα διαμαρτυρόμεθα εντόνως:
Α. Για την κατάργηση της έπαρσης της σημαίας, που συνοδευόταν από τον Εθνικό Ύμνο, την πρώτη Δευτέρα κάθε μήνα (από το σχολείο της πρωινής βάρδιας) τις εθνικές επετείους και τις τοπικές εθνικές εορτές, όπως προβλέπει το νέο Προεδρικό Διάταγμα για τη λειτουργία των Δημοτικών Σχολείων και Νηπιαγωγείων.
Β. Για την προοπτική κατάργησης της πρωινής προσευχής στα σχολεία η οποία απετράπη την τελευταία στιγμή καθώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επέστρεψε πίσω το πρώτο σχέδιο Νόμου, το οποίο κρίθηκε αντισυνταγματικό και από το Συμβούλιο Επικρατείας. Πάντως εξακολουθεί να είναι ένας μακροπρόθεσμος στόχος της σημερινής Κυβερνήσεως, που δείχνει με τον τρόπο αυτό τις προθέσεις της να αποβάλλει ο,τιδήποτε έχει σχέση με τον Χριστιανισμό και την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Εξάλλου οι πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου της Βουλής κ. Νικολάου Βούτση ότι «Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατα συντηρητική. Η μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζεται σε ατζέντα «Ελλάς Ελλήνων χριστιανών» ούτε «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Η θρησκευτική συνείδηση είναι για κάθε άνθρωπο κάτι ιδιαίτερο. Είμαστε ένα σύγχρονο κράτος, όχι «Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας» και συνέχισε αναφερόμενος στις παρελάσεις λέγοντας πως:
«Δεν πιστεύω πως είναι ότι καλύτερο. Δεν είναι τυχαίο που δεν συμβαίνει πουθενά στην Ευρώπη. Πιστεύω πως και σε αυτό το θέμα θα πρέπει να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος. Δεν το θεωρώ μείζον για την ελληνική κοινωνία σήμερα».» , δηλώνουν ξεκάθαρα τις κυβερνητικές προθέσεις.
Γ. Για την προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία του τόπου μας, χωρίς να λαμβάνονται υπ΄ όψιν όσα χαρακτηρίζουν την ιδιοσυστασία του λαού μας, νοηματοδότησαν τη ζωή του, δημιούργησαν το πολιτισμικό του στίγμα και τον εκράτησαν όρθιο στην ιστορική του διαδρομή, όπως είναι: η πίστη στον Χριστό μας και η αγάπη προς την πατρίδα μας και τις παραδοσιακές διαχρονικές μας αξίες, το φιλότιμο, το ασκητικό πνεύμα, η κοινοτική οργάνωση και η οικογενειακή ζωή.
Δ. Για το θρησκευτικό μας αποχρωματισμό με τη μετάλλαξη του μαθήματος των θρησκευτικών, το οποίο μετατρέπεται σε πανθρησκευτική κατήχηση με κύριο εργαλείο τα λεγόμενα «νέα προγράμματα», τα οποία ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος τα χαρακτήρισε «επικίνδυνα και απαράδεκτα». Μάλιστα οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί Έλληνες υφιστάμεθα σε αυτό το ζήτημα δυσμενή μεταχείριση μεροληπτικής συμπεριφοράς, διότι τα «νέα προγράμματα» θα ισχύσουν μόνο για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και όχι για τους αλλοδόξους και τους ετεροθρήσκους.
Ε. Για την κατάργηση του θεσμού της αριστείας, ο οποίος όχι μόνο έδιδε κίνητρο στους μαθητές να κατακτήσουν τη γνώση, αλλά δικαίωνε και επιβράβευε τους αγώνες και τους κόπους τους .
Στ. Για την αποδόμηση του ίδιου του πυρήνα της ανθρώπινης υποστάσεως. Η διαφήμιση οποιασδήποτε εκτροπής στα σχολεία μέσω επισήμου προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας για τις λεγόμενες «έμφυλες ταυτότητες» ή για το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης ή την θέσπιση του δικαιώματος της υιοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια στοχεύει στην ανατροπή της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας.
ΔΙΑΤΡΑΝΩΝΟΥΜΕ
τη ριζική μας αντίθεση σε όλα αυτά τα προωθούμενα φαινόμενα διαλύσεως των πάντων και την αταλάντευτη αποφασιστικότητά μας να αγωνισθούμε, ώστε να αποτραπούν τα ανωτέρω και η Παιδεία στην πατρίδα μας, την οποία λαμβάνουν οι νέοι μας, που είναι και το μέλλον της, να συνεχίσει να αρδεύεται από την πίστη στο Χριστό μας και την προσήλωση στην Ελλάδα και τις παραδοσιακές μας αξίες.
Να ξαναγίνει και πάλι η Παιδεία που θεμελίωσαν ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης. Η Παιδεία που καθαγίασαν οι Τρεις Ιεράρχες. Η Παιδεία, την οποία οραματίσθηκαν ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Μακρυγιάννης.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ
Να εγκρίνουμε και να υποστηρίξουμε την πρόταση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας και συγκεκριμένως :
Α. Την προσθήκη στην Μεγάλη Συναπτή στην αρχή της Θείας Λειτουργίας και μόνον, μετά το «Υπέρ του ευσεβούς ημών έθνους», της αιτήσεως «Υπέρ των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών, του Κυρίου δεηθώμεν» η οποία, όπως οι υπόλοιπες αιτήσεις της Μεγάλης Συναπτής, λέγεται εκφώνως.
Β. Η ευχή μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων «Του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου» στο τέλος, μετά την φράση «υπέρ της Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», να τροποποιηθεί ως εξής «Μνήσθητι Κύριε των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών. Δος αυτοίς ειρηνικήν την Αρχήν, ίνα και ημείς, εν τη γαλήνη αυτών, ήρεμον και ησύχιον βίον διάγομεν εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι». Η ευχή αυτή λέγεται μυστικώς.
Σκοπός των ανωτέρω προσθηκών είναι η έντονος προσευχή της τοπικής μας Εκκλησίας διά τον φωτισμό και την μετάνοια των αρχόντων, προκειμένου να εργασθούν διά το συμφέρον και την πρόοδο της Πατρίδος μας.
Γ. τη δημοσίευση του παρόντος ψηφίσματος και την αποστολή του στους αρμοδίους φορείς.