Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΛΛΑ.. ΡΩΜΙΟΙ Ή ΑΡΜΕΝΙΟΙ;


Φωτο113
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Μεγάλη αίσθηση προκάλεσε στην Τουρκία ένα άρθρο του γνωστού και επώνυμου Τούρκου αρθογράφου της τουρκικής εφημερίδας, Taraf, Ahmet Altan, επί τη ευκαιρία της δημόσιας συζήτησης που άνοιξε τελευταία ο ίδιος ο Ταΐπ Ερντογάν, για την μεγάλη τούρκο-οθωμανική ιστορική κληρονομιά. Σε αυτό το άρθρο ο Altan ομολογεί δημόσια ότι οι Τούρκοι δεν… είναι Τούρκοι, αλλά έχουν κοινή ελληνική και αρμενική καταγωγή.
Ο Altan, αφού επικρίνει έντονα όλες τις δηλώσεις που έχουν γίνει τελευταία από διάφορους Τούρκους πολιτικούς ότι θα πρέπει οι Τούρκοι να επιστέψουν στην μεγαλόπρεπη οθωμανική τους κληρονομιά και αφού τις χαρακτηρίζει… «προγονικές παλάβρες», (Ecdadımız palavraları), δηλώνει με ξεκάθαρο τρόπο ότι οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας δεν έχουν καμία σχέση με τα τουρκικά φύλα που είχαν έρθει στη περιοχή από τον δέκατο και ενδέκατο αιώνα και μετά. Στο συγκλονιστικό αυτό άρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου –αρθρογράφου, στην εφημερίδα Taraf, αναφέρεται ότι οι Οθωμανοί ίδρυσαν την πρώτη τους ηγεμονία το 1299, ενώ τα πρώτα τουρκικά φύλα είχαν έρθει στην Μικρά Ασία μετά το 1071. Σύμφωνα λοιπόν με τον Τούρκο αρθρογράφο, δεν μπορεί στη συνέχεια να εξαφανίστηκαν οι γηγενείς κάτοικοι που αριθμούσαν πολλά εκατομμύρια, εκτός και αν, όπως λέει μάλλον ειρωνικά, ο Αλπ Αρσλάν, o ηγέτης των πρώτων Σελτζούκων της Μικράς Ασίας, είχε φέρει μαζί του από την κεντρική Ασία… 70 εκατομμύρια κατοίκους. Τότε θα δικαιολογούνταν, όπως καταλήγει στο άρθρο του ο Altan, να λέμε ότι σήμερα είμαστε απόγονοι αυτών των πρώτων Τούρκων που είχαν έρθει στην Μικρά Ασία.
Αλλά ο Ahmet Altan δεν περιορίζεται να καταρρίψει τον μύθο της τουρκικής καταγωγής των σημερινών μουσουλμάνων κατοίκων της σύγχρονης Τουρκίας. Προχωρεί και σε έντονη κριτική κατά του Ισλαμιστή Ταϊπ Ερντογάν και του νεοοθωμανικού του επιτελείου, κατηγορώντας τους ότι βασίζονται σε μυθικές ιστορικές αναφορές που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Μάλιστα δεν διστάζει να καταρρίψει και τον καλλιεργούμενο τελευταία μύθο για τους «ένδοξους – ήρωες», Τούρκους σουλτάνους. Ο Altan αναφέρει πως οι περισσότεροι σουλτάνοι ήταν ηγεμόνες νωθροί που ξόδευαν τον χρόνο τους στα χαρέμια, χωρίς να έχουν ιδέα τι γίνετε στην αυτοκρατορία. Άλλοι ήταν μέθυσοι, όπως ο περίφημος Σελίμ ο δεύτερος, γιος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή, άλλοι άρρωστοι, ενώ άλλοι πέθαναν από το πολύ αλκοόλ, όπως ο Μουράτ ο Τέταρτος. Ο Τούρκος αρθρογράφος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αντί οι σημερινοί Τούρκοι να πιστεύουν ιστορικά ψεύδη, θα πρέπει να ξαναγράψουν την ιστορία τους και να ανακαλύψουν τις πραγματικές τους ρίζες. Όπως υποστηρίζει και αυτό είναι το συγκλονιστικό για ένα σύγχρονο Τούρκο δημοσιογράφο, οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας θα πρέπει να αποδεχτούν την… ελληνοαρμενική τους καταγωγή και να αναδείξουν ξανά τον πολιτιστικό πλούτο της Μικράς Ασίας, που έχει σαν βάση του τους λαούς που η σύγχρονη τουρκική ιστορία θέλει να διδάσκει ότι εξαφανίστηκαν, ως δια μαγείας, μετά την έλευση των τουρκικών φυλών.
Η δημόσια αυτή ομολογία ενός επώνυμου Τούρκου αρθρογράφου, που έγινε σε μια μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα, ότι δηλαδή οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας έχουν κοινή ελληνική –αρμενική και κουρδική καταγωγή, σίγουρα είναι άλλο ένα συγκλονιστικό επεισόδιο της μεγάλης συζήτησης για το «Kimlik Meselesi», δηλαδή της μεγάλης «Κρίσης Ταυτότητας» που διέρχεται η σημερινή Τουρκία που θέλει να προβάλλεται σαν υπερδύναμη, αλλά στην πραγματικότητα παρουσιάζεται σαν ένα οικοδόμημα που τρίζει συθέμελα.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΣΚΕΙ ΕΥΣΤΟΧΟΤΑΤΕΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΕΣ ΤΟΜΕΣ ΣΕ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΘΕΜΑΤΩΝ, ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, ΣΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΑΣ

Αντιεξουσιαστικός αναρχοχριστιανισμός


Zωτική ενέργεια αντιεξουσιαστικής ανυπακοής για το 2015

Μιά φορά κι έναν καιρό ,λέει στον συναξαριστή του ο Άη Νικοδημος ο νάξιος αγιονορείτης, στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου ήταν ένας αξιωματούχος που τον ελέγανε Ζωτικό  και ο οποίος  έκλεβε, με τέχνη και πονηριά, το χρυσάφι του κράτους και μ΄αυτό έσωζε τους καταδικασμένους σε θάνατο δια πνιγμού (από τον χριστιανό ηγήτορα παρακαλώ) λεπρούς ...
Στο τέλος , όταν ο διάδοχος του Μ.Κωνσταντίνου έμαθε πως ο άρχοντας Ζωτικός καταχράται τον κρατικό πλούτο προκειμένου να φροντίζει θανατοποινίτες, τον θανάτωσε με βασανιστικό τρόπο ...
 Ας έχουμε την ευχή αυτού του αγίου αναρχικού , όπως και αυτήν του ετέρου θεοφιλούς αντιεξουσιαστή που γιορτάζει αύριο , του Καππαδόκου πατρός Βασιλείου του Μεγάλου , του Ουρανοφάντορος (Ουρανοκατέβατου δηλαδή).
Χρόνια πολλά και καλά , καλή λευτεριά από τους μέσα και τους έξω δυνάστες και τοκογλύφους..

Η εικόνα του αγίου Ζωτικού είναι από το λεπροκοπείο (λωβοκομείο) της Χίου, όπου σήμερα τελέσθηκε αρχιερατική Θ.Λειτουργία
       eik. zotikos.jpg
31/12 - Ζωτικού Μάρτυρος του Ορφανοτρόφου.
Tη αυτή ημέρα μνήμη του Aγίου Ζωτικού του Oρφανοτρόφου.
Πώλων συρόντων Ζωτικός σκιρτών τρέχει,
Ω βαλβίς η γη, τέρμα δε δρόμου πόλος.

Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους του Mεγάλου Kωνσταντίνου εν έτει τλ΄ [330], εκατάγετο δε από την παλαιάν Pώμην, γεννηθείς από γένος έντιμον και λαμπρόν, και παιδευθείς με κάθε σοφίαν εκ νεαράς του ηλικίας. Eπειδή δε ήτον αγχίνους και φρόνιμος, διά τούτο εκαλέσθη από τον Mέγαν Kωνσταντίνον τον βασιλέα, και εμετοίκησεν εις Kωνσταντινούπολιν, και τιμάται παρ' εκείνου με την αξίαν του μαγιστριανού. Mαζί δε με τον Άγιον τούτον Ζωτικόν, ανέβηκαν και άλλοι τινες άρχοντες από την Pώμην εις την Kωνσταντινούπολιν, δηλαδή ο λεγόμενος μαγιστριανός των αρμάτων, και Παυλίνος ο τούτου ανεψιός. Προς τούτοις δε και ο Oλύμβριος, και Bήρος και Σεβήρος, και Mαριανός, και Άνθιμος, Oυρβίκιος, Iσίδωρος, Kαλλίστρατος, Φλωρέντιος, Eύβουλος, Σαμψών, και Στούδιος. Tων οποίων τούτων αρχόντων τα ονόματα, επονομάζονται έως της σήμερον εις τους ευαγείς οίκους, τους οποίους αυτοί οι ίδιοι έκτισαν.
Λέγεται λοιπόν ότι κατά τον καιρόν εκείνον ηκολούθησεν εις την Kωνσταντινούπολιν η λεγομένη ιερά νόσος, ήτοι η λώβα (λέπρα), η οποία επειδή είναι κολλητική, διά τούτο έκαμε νόμον ο βασιλεύς, ότι όποιος άνθρωπος πάθη την τοιαύτην ασθένειαν, να ρίπτεται εις την θάλασσαν. Ίνα μη ταύτην μεταδώση και εις τους άλλους.
Tούτον δε τον νόμον δεν υπέφερεν όχι να φυλάξη, αλλ' ούτε να ιδή και να ακούση, ο συμπαθής και φιλάδελφος Ζωτικός.
Όθεν από τον θείον και αδελφικόν ζήλον πυρποληθείς, επήγεν εις τον βασιλέα και είπεν. Ας δώση ο βασιλεύς εις εμέ τον δούλον του χρυσίον πολύ, ίνα με αυτό αγοράσω πολύτιμα μαργαριτάρια, και πετράδια λαμπρά, εις δόξαν και τιμήν του κράτους αυτού. Eπειδή και εγώ έχω πολλήν εμπειρίαν εις τα τοιαύτα.
 O δε βασιλεύς επρόσταξε να του δοθή όσον χρυσίον ήθελε. Πέρνωντας λοιπόν το χρυσίον ο θεοφιλής και φιλάδελφος, και των του Θεού εντολών εργάτης δοκιμώτατος Ζωτικός, ευγήκεν από το παλάτιον με χαράν της καρδίας του.
Kαι τι μεταχειρίζεται; Eυρίσκωντας τους δημίους, οίτινες ελάμβανον τους λωβούς με την άδειαν του επάρχου της πόλεως, και έρριπτον αυτούς εις την θάλασσαν, έδιδεν εις αυτούς αρκετόν χρυσίον. Kαι ούτως ελύτρωνε τους λωβούς από τον πνιγμόν της θαλάσσης.
 Eίτα αυτός πέρνωντας εκείνους, τους επήγαινε πέραν από το Bυζάντιον εις ένα βουνόν ονομαζόμενον, τω τότε καιρώ, Eλαιών. Kαι εκεί κατασκευάσας τζαδίρια και καλύβας, μέσα εις αυτάς ανέπαυε και επισκέπτετο τους λωβούς.
Αύτη η θεοκερδής πραγματεία οπού εμεταχειρίζετο ο Άγιος, δεν εδυνήθη να κρυφθή από τους πολλούς. Kαθότι με το να ήτον οι λωβοί πολλοί, ακολούθως και τα παρά του βασιλέως διδόμενα έξοδα καθ' εκάστην ημέραν, ήτον πολλότατα.
Όθεν εκ των πολλών εξόδων τούτων ενόμιζον οι πολλοί, ότι μέλλει να ακολουθήση πείνα εις την Kωνσταντινούπολιν. Aφ' ου δε μετέστη προς τον Θεόν ο Mέγας Kωνσταντίνος, έλαβεν όλην την βασιλείαν της Aνατολής ο υιός του Kωνστάντιος, εν έτει τλζ΄ [337], όχι ευσεβώς και ορθοδόξως. Eίχε γαρ την του Aρείου αίρεσιν. Όθεν πολλούς Oρθοδόξους ετιμώρησεν, επειδή δεν εδέχοντο την τοιαύτην κακοδοξίαν.
Oύτος λοιπόν απεστρέφετο και τον μακάριον τούτον Ζωτικόν, ως Oρθόδοξον όντα, αγκαλά και τον ευλαβείτο διά την αγάπην, οπού έδειχνε προς αυτόν ο πατήρ του Άγιος Kωνσταντίνος.
 Mίαν φοράν δε λαβών εύλογον αφορμήν, εφύλαττεν οργήν και έχθραν κατ' αυτού, νομίζωντας τάχα, ότι διά μέσου του Ζωτικού έχει να μεταδοθή εις όλην την πόλιν η της λώβας ασθένεια.
 Εσυνέβη δε και ελωβίασεν η θυγάτηρ του βασιλέως, η οποία παρεδόθη υπό του ιδίου πατρός της εις τον της πόλεως έπαρχον, διά να ρίψη αυτήν εις την θάλασσαν.
  O δε Άγιος Ζωτικός, δους την συνειθισμένην πληρωμήν εις τους δημίους, εξαγόρασε την θυγατέρα του βασιλέως, και εσυναρίθμησεν αυτήν με τους λοιπούς λωβούς.
 Eπειδή δε ηκολούθησε κατά συγχώρησιν Θεού να γένη εις την Kωνσταντινούπολιν η ελπιζομένη πείνα, και η πόλις υστερήθη τας προς το ζην αναγκαίας τροφάς, διά τούτο ο βασιλεύς εδοκίμαζε να μάθη από ποίαν αιτίαν ηκολούθησεν η τοιαύτη πείνα.
  Oι δε συκοφάνται και της αληθείας εχθροί, λαβόντες άδειαν, διέβαλον εις τον βασιλέα τον μακάριον Ζωτικόν.
Kαι εβεβαίοναν, ότι αυτός είναι ο αίτιος της πείνας.
Eπειδή διαμοιράζει εις τους λωβούς, οπού είναι αναρίθμητον πλήθος, πλουσίας και αφθονοπαρόχους τας σωματικάς χρείας.
 Tαύτα ακούσας ο βασιλεύς, εφυλάχθη μεν προς ολίγον και δεν εθυμώθη. Eυλαβείτο γαρ ολίγον τον Όσιον και υπεστέλλετο, ως ανωτέρω είπομεν.
 Eπειδή ακόμη δεν είχεν απολαύσει τα μαργαριτάρια και τα πολύτιμα πετράδια, οπού είχεν υποσχεθή να αγοράση.
 Πεισθείς όμως από κακοπροαιρέτους ανθρώπους, επρόσταξε να πιάσουν τον Άγιον Ζωτικόν. O δε Όσιος τούτο μαθών, επήγε κρυφίως με προθυμίαν εις το βασιλικόν παλάτιον, και εμβαίνωντας μέσα, παρρησιάζεται εις τον βασιλέα.
  O δε βασιλεύς λέγει ειρωνικώς προς αυτόν. Ήλθεν, ω μαγιστριανέ, το καράβι οπού έφερε τα μαργαριτάρια και τα πολύτιμα πετράδια;
 O Όσιος απεκρίθη. Nαι βασιλεύ, ήλθεν. Όθεν, αν ήναι ορισμός σου, ελθέ μετά του δούλου σου διά να ιδής αυτά. Eυθύς λοιπόν ο βασιλεύς χωρίς να αργοπορήση, άρχισε την στράταν. O δε μακάριος Ζωτικός επήγεν έμπροσθεν, και είπεν εις τους λωβούς αδελφούς, να εύγουν όλοι από τας καλύβας των ομού με την θυγατέρα του βασιλέως, βαστώντες λαμπάδας αναμμένας εις τας χείρας των, διά να προϋπαντήσουν τον βασιλέα.
  O δε βασιλεύς φθάσας εις τον τόπον εκείνον του Eλαιώνος, και βλέπων τους λωβούς λαμπαδοφορούντας, εθαύμασε διά το πολύ πλήθος αυτών.
 Kαι ποίοι, είπεν, είναι ούτοι;
O δε Ζωτικός, δείχνωντας με το δάκτυλόν του, ούτοι, απεκρίθη, είναι, ω βασιλεύ, τα υπέρτιμα πετράδια, και τα λαμπρά μαργαριτάρια, τα οποία εγώ με πολύν κόπον αγόρασα. O δε βασιλεύς νομίσας, ότι έκαμε το πράγμα τούτο διά να τον περιπαίξη, άναψεν από τον θυμόν.
 Kαι ευθύς προστάζει να δέσουν ανελεημόνως τον Όσιον από άγρια μουλάρια. Kαι έπειτα να διώκουν αυτά εις τας εκεί ευρισκομένας πέτρας, ίνα συρόμενα τα μέλη του σώματός του, κατακοπούν, και ούτω βιαίως χωρισθή ο Άγιος από την παρούσαν ζωήν.
 Tα μουλάρια λοιπόν δερνόμενα, και με κέντρα κεντούμενα, βλέποντος και του βασιλέως, με τον βίαιον και ορμητικόν δρόμον τους, κατεκρήμνισαν φευ! τον Άγιον από το βουνόν εις τον κατήφορον. Όθεν τα μέλη του αοιδίμου Ζωτικού εδώ και εκεί διεσκορπίσθησαν. Kαι οι οφθαλμοί του διεφθάρησαν.
 Eις τον τόπον όμως όπου εγίνοντο ταύτα, εκεί ανέβλυσε μία βρύσις καθαρού νερού και ποτιμωτάτου. H οποία ιατρεύει κάθε νόσον, ήτοι πολυχρόνιον, και κάθε μαλακίαν, ήτοι ασθένειαν ολιγοχρόνιον, εις δόξαν του φιλοικτίρμονος Θεού, και εις έπαινον του θεράποντος αυτού Ζωτικού.

http://misha.pblogs.gr/2012/12/zwtikh-energeia-antiexoysiastikhs-anypakohs-gia-to-2013.html

Απόδοση της εορτής των Χριστουγέννων


Ημερομηνία εορτής: 31/12/2014
Δεν βρέθηκε αγιογραφία. Παρακαλούμεεπικοινωνήστεμαζί μας, αν έχετε να μας προτείνετε κάποια.
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 31 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Άγιοι που εορτάζουν:  Αποδοση Της Εορτης Των Χριστουγεννων


Βιογραφία
Βλέπε 25 Δεκεμβρίου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες, ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο, σὲ προσκυνεῖν, τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, καὶ σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν, Κύριε δόξα σοι.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Αὐτόμελον. Ποίημα Ῥωμανοὺ τοῦ Μελῳδοῦ.
Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει. Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι· Μάγοι δὲ, μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι· δι᾽ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

W. Jaeger: ο Έλληνας έγινε πλάστης ανθρώπων

Young-boy-reading-900

Απόσπασμα από το εισαγωγικό κεφάλαιο από το έργο «Paedeia» του W. Jaeger, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στο βιβλίο Ο Φόβος της ΕλευθερίαςΔοκιμές Ανθρωπισμού, σε Επιμέλεια, Εκλογή κειμένων και Εισαγωγή του Δ. Ν. Μαρωνίτη, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1971

Ο Έλληνας είναι φιλόσοφος ανάμεσα στους λαούς. Η θεωρία της ελληνικής φιλοσοφίας είναι από μιας αρχής δεμένη με την καλλιτεχνική δημιουργία και την ποίηση.

Περιλαμβάνει όχι μόνο το ορθολογικό στοιχείο, που σ’ αυτό πρώτα πηγαίνει ο νους μας, αλλά, όπως μας διδάσκει η ετυμολογία της λέξης, και το στοιχείο της θέασης, που συλλαμβάνει το αντικειμενικό πάντοτε ως σύνολο στην «ιδέα» του, δηλαδή στην ειδωμένη του μορφή.

Μολονότι έχουμε πλήρη επίγνωση των κινδύνων που συνεπάγεται μια τέτοια γενίκευση και ερμηνεία «του προτέρου δια του υστέρου», δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη διαπίστωση ότι η Πλατωνική Ιδέα (που είναι ένα εντελώς μοναδικό, αποκλειστικά ελληνικό νοητικό σχήμα) μας προσφέρει ένα κλειδί για τη δημιουργικότητα του ελληνικού πνεύματος και σε άλλους τομείς· ειδικότερα, (η συσχέτιση έγινε ήδη στην αρχαιότητα) η πλατωνική ιδέα ως έκφραση και κυρίαρχη τάση της ελληνικής τέχνης να δημιουργεί μορφές.

Η παρατήρηση όμως ισχύει εξίσου και για τις τέχνες του λόγου, όσο και για την ουσία του μορφοποιημένου ελληνικού πνεύματος γενικά.

Ακόμη και η κοσμοθεωρία των παλιών φυσικών φιλοσόφων εκφράζει μια τέτοια άποψη σε αντίθεση με τη λογιστική και πειραματική φυσική της σημερινής εποχής· δεν είναι δηλαδή απλό άθροισμα επιμέρους παρατηρήσεων και μεθοδική αφαίρεση, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο: ερμηνεία των λεπτομερειών με τη βοήθεια της συνολικής εικόνας, που δίνει στην καθεμιά από αυτές τη θέση και το νόημά της ως μέρους ενός συνόλου.

Με βάση αυτή την ίδια τάση για δημιουργία ιδεών πρέπει να αντιδιαστείλουμε τα μαθηματικά και τη μουσική των Ελλήνων από τα μαθηματικά και τη μουσική παλαιότερων λαών, όσο τουλάχιστον μπορούμε να ξέρουμε.

Και η ξεχωριστή θέση του ελληνισμού μέσα στην ιστορία της ανθρώπινης παιδείας στηρίζεται πάνω στα ίδια ειδικά χαρακτηριστικά της εσωτερικής του οργάνωσης:

από το ένα μέρος στην κυρίαρχη πλαστική τάση του (που από αυτήν οδηγημένος ο Έλληνας αντιμετωπίζει όχι μόνο το καλλιτεχνικό του έργο, αλλά και τα βιολογικά του προβλήματα)· από το άλλο πάλι στο φιλοσοφικό του δαιμόνιο (που συλλαμβάνει το καθολικό σε ό,τι αφορά τους κρυμμένους στο βάθος της ανθρώπινης φύσης νόμους, και τους κανόνες της ατομικής ψυχαγωγίας και της κοινωνικής οργάνωσης οι οποίοι πηγάζουν από εκείνους).

Γιατί ακριβώς το καθολικό, ο Λόγος, επέχει για την ουσία του πνεύματος την ίδια θέση που επέχει ο νόμος για την πόλη: είναι κοινός για όλους σύμφωνα με τη διεισδυτική ενόραση του Ηράκλειτου.

Η απόλυτη γνώση των αρχών της φύσης, που κυβερνούν την ανθρώπινη ζωή, και των εγγενών νόμων, σύμφωνα με τους οποίους λειτουργούν οι σωματικές και πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου, πρέπει να απέκτησε όλο της το νόημα από τη στιγμή που οι Έλληνες αντιμετώπισαν το πρόβλημα της παιδείας.

Η ένταξη όλων αυτών των γνώσεων με τη δημιουργική τους δύναμη στην υπηρεσία της παιδείας και η διάπλαση αληθινών ανθρώπων, με τον ίδιο τρόπο που ένας αγγειοπλάστης δίνει μορφή στον πηλό κι ένας γλύπτης στο λίθο, να μια τολμηρή και δημιουργική ιδέα, που μπορούσε να ωριμάσει μόνο στον νου αυτού του καλλιτέχνη και στοχαστή λαού.

Το υψηλότερο έργο τέχνης που έθεσε σκοπό του να δημιουργήσει ο Έλληνας, ήταν ο ζωντανός άνθρωπος.

Γιατί πρώτος αυτός διαισθάνθηκε ότι και η παιδεία πρέπει να είναι μια διαδικασία συνειδητής οικοδόμησης: χαλεπὸν χερσίν τε καὶ ποσὶ καὶ νόωι τετράγωνον ἄνευ ψόγου τετυγμένον, έτσι περιγράφει ένας Έλληνας ποιητής της εποχής του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας την ουσία της αληθινής ανδρικής αρετής, που είναι τόσο δύσκολο, λέει, να την κατακτήσεις.

Τότε μόνον ανταποκρίνεται η λέξη μόρφωση στο αληθινό της περιεχόμενο, όταν την καταλάβουμε με το νόημα που παίρνει για πρώτη φορά στον Πλάτωνα: ως «πλαστική» έκφραση της παιδαγωγικής πράξης.

Η γερμανική λέξη Bildung φανερώνει εντελώς παραστατικά την ουσία της παιδείας στην ελληνική – στην πλατωνική της εκδοχή· κλείνει μέσα της την αναφορά στην καλλιτεχνική δημιουργία μορφών, στην πλαστικότητα δηλαδή, όπως επίσης και στην πρότυπη εικόνα που βρίσκεται στον νου του παιδαγωγού – στην «ιδέα», στον «τύπο».

Οπουδήποτε η ίδια σκέψη ξανακάνει την εμφάνιση της αργότερα, πρόκειται για ελληνική κληρονομιά και μάλιστα εμφανίζεται εκεί πάντα, όπου το ανθρώπινο πνεύμα αναπολεί την αληθινή ουσία της αγωγής ως προγύμνασης για συγκεκριμένους εξωτερικούς σκοπούς.

Το γεγονός ωστόσο ότι οι Έλληνες διαισθάνθηκαν πόσο μεγάλο και βαρύ είναι το έργο τούτο, και του δόθηκαν ολόψυχα και υποδειγματικά, είναι μια ανεξάρτητη πραγματικότητα, που δεν εξηγείται ούτε με τη βοήθεια της καλλιτεχνικής ματιάς ούτε από την «θεωρητική» ιδιοσυγκρασία τους.

Από τότε κιόλας που έχουμε τα πρώτα ίχνη των Ελλήνων, βρίσκουμε τον άνθρωπο να στέκει στο κέντρο της σκέψης τους:

Οι ανθρωπομορφικοί θεοί· η απόλυτη κυριαρχία του προβλήματος της απεικόνισης του ανθρώπου, που τη συναντούμε στην ελληνική πλαστική και ιδίως στην αγγειογραφία· η συνακόλουθη μετατόπιση της φιλοσοφίας από το πρόβλημα του κόσμου στον προβληματισμό του ανθρώπου, που κορυφώνεται με τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη· η ποίηση, της οποίας το ανεξάντλητο θέμα, (από τον Όμηρο και διαμέσου των αιώνων) παραμένει ο άνθρωπος με όλο το μοιραίο βάρος της λέξης· τέλος, η ελληνική πόλη, που την ουσία της συλλαμβάνει μόνο όποιος την καταλαβαίνει ως παιδαγωγό του ανθρώπου και της συνολικής του ζωής· όλα αυτά είναι ανταύγειες της ίδια φλόγας.

Είναι εκφράσεις μιας ανθρωποκεντρικής αίσθησης της ζωής, που δεν αναλύεται άλλο ή που δεν ερμηνεύεται, αλλά διαπερνά κάθε δημιούργημα του ελληνικού πνεύματος. Έτσι ο Έλληνας έγινε, ανάμεσα στους λαούς, πλάστης ανθρώπων.
http://www.egriechen.info/2014/10/o-ellinas-plastis-anthropon.html#sthash.zrWzYjI5.dpuf

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Συνέντευξη του Μεσογαίας Νικολάου για τα Χριστούγεννα. βίντεο.

Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας


Ημερομηνία εορτής: 30/12/2014Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 30 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Πολιούχος: Τύρναβος
Ιερά Λείψανα: Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στο Ναό Παναγίας Φανερωμένης Τυρνάβου.
Μέρος των Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στη Μονή Καρακάλου Αγίου Όρους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Γεδεων Ο Νεος Οσιομαρτυρας (; - 1818)



Ἐχθρὸν αἰσχύνας τον πάλαι τρώσαντά σε,
Χριστοῦ Γεδεὼν Ὁσιομάρτυς ὤφθης.
Τριακοστῇ Γεδεὼν χεῖρας ἠδέ πόδας χαλκῷ τάμον.
Βιογραφία
Ο Άγιος Γεδεών γεννήθηκε στο χωριό Κάπουρνα της Δημητριάδος (Νομός Μαγνησίας) και κατά κόσμον ονομαζόταν Νικόλαος. Οι ευσεβείς γονείς του, ονομάζονταν Αυγερινός και Κυράτζα ενώ είχε άλλους τρεις αδελφούς και τέσσερις αδελφές.

Δώδεκα χρονών, με την οικογένειά του ήλθε στο χωριό Γιερμή και από 'κει στο Βελεστίνο, όπου εργαζόταν κοντά στο θείο του. Τον άρπαξε όμως κάποιος Τούρκος και τον εξισλάμισε με το όνομα Ιμπραήμ. Μετά από δυο μήνες, ο Νικόλαος, κατόρθωσε και δραπέτευσε και επανήλθε στην οικογένειά του. Ο πατέρας του τον φυγάδευσε στο χωριό Κεραμίδι, όπου κοντά σε κάποιους οικοδόμους πήγε στην Κρήτη. Εκεί εξομολογήθηκε σε κάποιο Ιερέα και βρήκε άσυλο στο εξωκλήσι του.

Μετά τον θάνατο του ιερέα, ο Νικόλαος έφυγε για το Άγιον Όρος. Εκεί πάλι εξομολογήθηκε, έλαβε των αχράντων μυστηρίων και στη Μονή Καρακάλου, εκάρη μοναχός με το όνομα Γεδεών. Οι πατέρες της Μονής του ανέθεσαν το διακόνημα του Εκκλησιάρχου.

Την 6η Ιουνίου 1797 μ.Χ. ο Γεδεών με την ευλογία των Πατέρων διωρίσθηκε μετοχιάρης με τον προηγούμενο Γαβριήλ, στο Μετόχιο της Μεταμορφώσεως, στην περιοχή του Ρεθύμνου Κρήτης. Μετά από έξι έτη παραμονής στο μετόχι, επέστρεψεν στην μονή της μετανοίας του.

Με τον πόθο όμως του μαρτυρίου, ήλθε στο Βελεστίνο, στον τόπο που αρνήθηκε την πίστη του, όπου μέσα στην αγορά με θάρρος ομολόγησε τον Χριστό.

Διωκόμενος από τους Τούρκους, ήλθε στην Αγιά, όπου συνελήφθηκε. Οι Τούρκοι, αφού τον διαπόμπευσαν στους δρόμους του Τιρνάβου, κατόπιν του έκοψαν τα πόδια και τα χέρια και στη συνέχεια τον έριξαν στα αποχωρητήρια. Εκεί, μέσα σε φρικτούς πόνους, παρέδωσε το πνεύμα του στις 30 Δεκεμβρίου 1818 μ.Χ.

Η τίμια κάρα του μάρτυρα, αποθησαυρίστηκε στην αγία Τράπεζα του Μητροπολιτικού Ναού του Τυρνάβου, Παναγίας Φανερωμένης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἐναθλήσας νομίμως τὸν ἐχθρὸν καταβέβληκας, καὶ Ὁσιομάρτυς ἐδείχθης, του Σωτῆρος περίδοξος· χειρῶν γὰρ καὶ ποδῶν τὴν ἐκτομήν, ὑπέστης Γεδεὼν καρτερικῶς, διὰ τοῦτο θείαν χάριν νέμεις ἀεί, τοῖς πίστει ἐκβοῶσί σοι· δόξα τῷ παρασχόντι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁσίων ἰσότιμος, καὶ Ἀθλητῶν κοινωνός, καὶ θεῖον ἀγλάϊσμα, τῆς Καρακάλλου Μονῆς, ἐδείχθης μακάριε· σὺ γὰρ στερρῶς ἀθλήσας, τὸν ἐχθρὸν ἐτροπώσω· ἔνθεν Ὁσιομάρτυς, Γεδεὼν ἐδοξάσθης, πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων, ἡμῶν τῶν εὐφημούντων σε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
(Μητροπολίτου Λαρίσης Δωροθέου)
῾Ρείθροις ἔπνιξας τῶν σῶν αἱμάτων, καὶ κατῄσχυνας, τοῦ ἐπαράτου, τὴν ἀσέβειαν Βελῆ καὶ τὸ φρύαγμα, ὑπὲρ Χριστοῦ ἐναθλῶν γενναιότατα, ὁσιομάρτυς Γεδεὼν παναοίδιμε, πρέσβυν ἀκοίμητον, Χριστῷ σε προσάγομεν, ῥυσθῆναι ἐκ κινδύνων τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἐν ἀσκήσει πρότερον, ἐνδιαπρέψας θεόφρον, τῇ ἀθλήσει ὕστερον, θεοπρεπῶς ἐδοξάσθης· πόνοις γάρ, ἐγκαρτερήσας τοῖς ἀφορήτοις, ᾔσχυνας, ἐχθροῦ εἰς τέλος τὰς μεθοδείας· διὰ τοῦτό σε τιμῶμεν, Ὁσιομάρτυς Γεδεὼν ἔνδοξε.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐν Ὁσίοις ἐκλάμψας ἐν ὄρει Ἄθωνος, μαρτυρίου ὑπῆλθες τὸ θεῖον στάδιον, καὶ ἐδέξω πρὸς Χριστοῦ ζωῆς τὸν στέφανον, Ὁσιομάρτυς Γεδεών, καὶ συνήφθης τοῖς χοροῖς, κλεινῶν Ὁσιομαρτύρων, μεθ᾿ ὧν δυσώπει ἀπαύστως, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ὁ Οἶκος
Ἀποφυγὼν τοῦ δυσμενοῦς, τὰς πάγας καὶ τοὺς βρόχους, ἐν μετανοίᾳ ἀληθεῖ, καὶ συντριβῇ καρδίας, προσέπεσας τῷ Λυτρωτῇ καὶ Σωτῆρι Χριστῷ, ὡς ὁ Ἀπόστολος Πέτρος Ἅγιε· καὶ ἄρας τὸν Σταυρὸν αὐτοῦ, ἀσκητικῇ, πολιτείᾳ διέπρεψας, πρὸς ἀθλητικοὺς προγυμναζόμενος πόνους καὶ καμάτους· καὶ τοῖς ἀσεβέσι παραστάς, τὴν καλὴν ὁμολογίαν εὐθαρσῶς ὡμολόγησας, ἀνακαλεσάμενος τῂν ἧτταν, καὶ τροπωσάμενος τὸν σὲ πρῴην πτερνίσαντα βύθιον δράκοντα· στεῤῥῶς γὰρ ὑπέμεινας τὰς ἀπειλὰς τῶν δυσσεβῶν, καὶ τὰς τομὰς τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν ὡς ἄλλου πάσχοντος, δι᾿ ὧν τῶν πάλαι Μαρτύρων ὤφθης ἰσοστάσιος· μεθ᾿ ὧν σε τιμῶμεν Ὁσιομάρτυς Γεδεὼν ἔνδοξε.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις τῶν Ὁσίων ὁ μιμητής· χαίροις τῶν Μαρτύρων, θιασώτης καὶ ζηλωτής· ἐν γὰρ ἀμφοτέροις, νομίμως διαπρέψας, Ὁσιομάρτυς ὤφθης, Γεδεὼν ἔνθεος.




Αγιογραφίες / Φωτογραφίες
Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας
Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας

Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας
Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας

Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας
Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας

Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας
Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας

Ο τάφος του Αγίου Γεδεών του Νέου Οσιομάρτυρα
Ο τάφος του Αγίου Γεδεών του Νέου Οσιομάρτυρα

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΝΕΚΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ - THE GREEK BYZANTINE DEAD CITIES OF SYRIA

Διασχίζοντας τους άγονους ασβεστόλιθους λόφους τηςβορειοκεντρικής Συρίας, μεταξύ της Αντιοχείας και του Αλέππο, δεσπόζουν τα καλoσυντηρημένα χαλάσματα περίπου 700 χωριών που άκμασαν κάτω από την ελληνική βυζαντινή αυτοκρατορία του τέταρτου αιώνα και αργότερα. Είναι ανακαταταγμένα τρία έως τέσσερα χιλιόμετρα το ένα μακρυά από το άλλο, με κομψές βυζαντινές εκκλησίες και συστάδες από πέτρινα γκρίζα κτήρια, πολλά από τα οποία φαίνονται σαν να είχαν εγκαταλειφθεί μόλις χθες.
Αυτά τα χωριά είναι γνωστά ως "οι νεκρές πόλεις'' και χρονολογούνται από την εποχή όταν το βόρειο τμήμα της Συρίας ήταν μέρος της ενδοχώρας της βυζαντινής χριστιανικής πόλης της Αντιοχείας. Μερικά από τα μνημεία είναι ενιαία, άλλα είναι ολόκληρα χωριά που περιέχουν σπίτια, εκκλησίες, πιεστήρια σταφυλιών, λουτρά, κλπ. Ανάμεσα στα μνημεία υπάρχουν πάνω από 2.000 βυζαντινές εκκλησίες, σκορπισμένες σε μια λοφώδη περιοχή που μετρά περίπου 140 χλ επί 30 χλ. Η ΟΥΝΕΣΚΟ είναι αυτή τη περίοδο στο στάδιο της ανακήρυξης ολόκληρης της περιοχής ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, η οποία θα τη κάνει τη έκτη στη Συρία. Κανένας δεν είναι απόλυτα βέβαιος γιατί αυτές όλες οι περιοχές εγκαταλείφθηκαν, αλλά η τρέχουσα θεωρία είναι ότι οφειλόταν στις δημογραφικές μετατοπίσεις, οι δρόμου του εμπορίου άλλαξαν και οι άνθρωποι μετακινήθηκαν (άλλες θεωρίες περιλαμβάνουν τις μουσουλμανικές εισβολές, τη χριστιανική δίωξη, τις εισβολές νομάδων). Μερικές από τις νεκρές πόλεις είναι κατοικημένες σήμερα, οι ντόπιο χωρικοί χρησιμοποιούν τους ναούς και τις εκκλησίες για να μαντρίζουν τις αίγες και τα πρόβατα τους, και κτίζουν τούβλινα σπίτια έναντι στους παλαιούς τοίχους και σε σπηλιές αναχωρητών. Το ξύλο ήταν λιγοστό στην περιοχή, έτσι τα περισσότερα από τα μόνιμα κτήρια κτίστηκαν από πέτρα και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι περισσότερες από τις πόλεις είναι σε μιά τέτοια καλή κατάσταση. Το γενικό σχεδιάγραμμα ενός οικισμού περιβάλετο συνήθως από ένα τοίχο περίφραξης που περιείχε πύργους παρατηρητήρια. Υπήρξαν στρωμένοι δρόμοι που διασταύρωναν μεταξύ των αγορών, των μοναστηριών, των εκκλησιών, των πανδοχείων, των ιδιωτικών σπιτιών και των δημόσιων χώρων. Τα καταστήματα της αγοράς ήταν ευθυγραμμισμένα τους δρόμους, τα περισσότερα ιδιωτικά σπίτια ήταν διώροφα και διακοσμημένα με κιονοστοιχίες και φεγγίτες. Η νεκρόπολη ήταν συνήθως στα περίχωρα του οικισμού και περιείχε διάφορους τύπους τάφων, μερικοί σχεδιασμένοι σαν τους ναούς, μερικοί χαραγμένοι από πέτρα, άλλοι περιείχαν ογκώδες σαρκοφάγους που τοποθετούνταν στη γυμνή γη. Πολλά από τα κτήρια περιέχουν επιγραφές που δίνουν το όνομα του ιδιοκτήτη ή του αποθανόντα, της ημερομηνίας της οικοδόμησης ή ακόμα και των προσωπικών επιθυμιών και των επικλήσεων. Οι πόλεις "ανακαλύφθηκαν" πρώτα από τον δυτικό Marquis de Vogue που επισκέφτηκε την περιοχή το 1860. Ακολούθησαν αμερικανικές αποστολές το 1899, 1901, το 1904, και το 1905, και μετά οι αρχαιολόγοι του 20ού αιώνα άρχισαν τις πιό εκτενείς μελέτες της περιοχής. Η μεγάλη πλειοψηφία της περιοχής με τα μνημεία δεν είναι σε οποιοσδήποτε τουριστικούς οδηγούς, και πολλοί οικισμοί δεν έχουν κανένα όνομα. Μερικοί από αυτούς κατοικούνται από άγρια σκυλιά που είναι γνωστά αφού επιτίθενται στους επισκέπτες.

Dotting the barren limestone hills of north-central Syria, between Antioch and Aleppo, are the well-preserved remains of some 700 villages that flourished under the Greek Byzantine Empire of the fourth century and later. Set two to three miles apart, with their elegant churches and clusters of gray stone buildings, many of them look as if they had been abandoned yesterday. The Dead Cities date from the time when the northern part of Syria was part of the hinterland of the Byzantine Christian city of Antioch. There are thought to be nearly 700 sites, some of them being single monuments, others being whole villages containing houses, churches, wine presses, baths, etc. Among the sites are over 2,000 Byzantine churches, spread over a hilly area measuring about 140km by 30km. UNESCO is currently in the process of declaring the whole area a World Heritage Site, which would make it the sixth in Syria. Nobody is quite sure why these sites were all abandoned, but the current theory is that it was due to demographic shifts, trade routes changed and the people moved (other theories include Muslim invasions, Christian persecution, nomad incursions). Some of the Dead Cities are lived in to this day, local villagers use the temples and churches to keep their goats and sheep, and build mud-brick houses against old walls and caves of hermits . Wood was scarce in the region, so most of the permanent buildings were built from stone which is why most of the cities are in such a good condition. The general layout of a settlement was usually surrounded by an enclosure wall containing watch towers. There were paved streets running between market places, monasteries, churches, inns, private homes and public meeting places. Market stalls lined the streets, most private houses had 2 stories and were decorated with colonnades and logias. The necropolis was usually on the outskirts of the settlement and contained various types of tombs, some designed like temples, some carved out of rock, others contained massive sarcophagi placed on bare earth. Many of the buildings contain inscriptions which give the name of the owner or deceased, date of construction or even personal wishes and invocations. The cities were first "discovered" by westerner Marquis de Vogue who visited the area in 1860. American expeditions in 1899, 1901, 1904, and 1905 followed, after which 20th century archeologists started doing more extensive studies of the region. The vast majority of the sites are not in any guidebooks, and many have no names. Some of them are inhabited by wild dogs which have been known to attack visitors.

greeknation.blogspot.gr

Ελληνικά η γλώσσα της Ιατρικής…

iatriki
Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε όσον το δυνατόν διεξοδικότερα στην ιατρική τέχνη των αρχαίων Ελλήνων, η οποία πάνω απ’ όλα σεβόταν τον άνθρωπο και την ίδια την φύση της επιστήμης, που απαιτεί συνεχή έρευνα και αναζήτηση.
Οι Έλληνες, όμως, όπως έχουμε ήδη επισημάνει, δεν κρατούσαν την γνώση για τον εαυτό τους αλλά την μοίραζαν απλόχερα όπου κι αν πήγαιναν τόσο μέσω των συγγραφικών τους έργων όσο και μέσω των ταξιδιών τους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δεν είναι τυχαίο ότι η παγκόσμια ιατρική επιστήμη διαθέτει μέχρι και σήμερα πολλές ελληνικές μεθόδους που ξεκινούν από τα πολύ αρχαία χρόνια. Στην γνώση αυτή πρέπει φυσικά να προστεθούν και οι ελληνικοί ιατρικοί όροι που χρησιμοποιούνται ως τις μέρες μας παγκοσμίως.
Είθισται αυτός που ανακαλύπτει κάτι να του δίνει όνομα, το οποίο, όπως ορίζει και ο Αριστοτέλης, να συμφωνεί  με τις ιδιότητες του αντικειμένου.
Πάνω σε αυτήν την λογική στηρίχτηκαν και οι αρχαίοι Έλληνες Ιατροί και Φαρμακολόγοι ονοματοδοτώντας  αναλόγως τις ανακαλύψεις τους αλλά και… τα ίδια τα βότανα, τα ανθρώπινα όργανα, τις ασθένειες και πολλά άλλα…
Ας δούμε πρώτα απ’ όλα πώς κάποια από τα φάρμακα αλλά και τα ανθρώπινα μέλη έλαβαν την ονομασία τους αλλά και ποια από αυτά ταξίδεψαν σε όλον τον κόσμο!
Φάρμακα: < φαρμάσσω (θεραπεύω μέσω φαρμάκων)
Ο Ιπποκράτης είχε διατυπώσει από πολύ παλιά αυτό που επικρατεί θεωρητικά και σήμερα, πως τα φάρμακα, δηλαδή, δεν είναι πανάκια: «Ἀγαθὸν φάρμακον ἐστὶν ἐνίοτε καὶ τὸ μηδὲν προσφέρειν».
Αλλά και μία αρχαία επιγραφή στο όρος Πήλιο, που βρίθει θεραπευτικών φυτών αναγράφει: «Οὐχ ὂσιον δὲ, τοὺς ἐπισταμένους τὰ φάρμακα, μισθοῦ τοῖς κάμνουσι βοηθεῖν, ἀλλὰ προῖκα». (Δεν είναι σωστό, αυτοί που γνωρίζουν καλά τα φάρμακα, να βοηθούν έναντι μισθού αλλά αντιθέτως πρέπει να βοηθούν δωρεάν).Άποψη που έρχεται σε αντίθεση με τις πρακτικές των συγχρόνων φαρμακοβιομηχανιών που έχουν ως στόχο το κέρδος!
Τεχνικές Ρεφλεξολογίας στην αρχαία Ελλάδα
Τεχνικές Ρεφλεξολογίας στην αρχαία Ελλάδα
Μερικοί από τους φαρμακευτικούς όρους που εισήγαγαν οι Έλληνες είναι οι εξής:
Βάλσαμον < βάλλω εις (λ.χ. την πληγήν)
μάγγανον < μηχανεύομαι, επινοώ
κολλύριον : είδος αλοιφής < κόλλιξ (άρτος, εξ’ ου και κουλούρι)
ξηρίον : αποξηραντική κρέμα. Το όνομα αυτό ταξίδεψε στην Ανατολή και από την αραβική παραφθορά «αλ ξήριον» επέστρεψε ως αντιδάνειο ο όρος«ελιξήριο»!
καταπότιον < κατά + πόσις  Αυτό που καταπίνεις, κάτι σαν το σημερινό χάπι (< χάπτω).
αιμοστατικόν < Σταματά την αιμορραγία.
κηρωτή < Την αναφέρει ο Ιπποκράτης στο «Περί Αγμών». Η λέξη ταξίδεψε στην Δύση και ως αντιδάνειο επέστρεψε με την λέξη «τσιρότο»!
αλοιφή < αλέα (θερμότητα). Επειδή λόγω της εντριβής με κάποια αλοιφή παράγεται θερμότητα.
μάλαγμα : καταπραϋντικό επίθεμα < μαλάσσω. Ταξίδεψε στην Δύση και επέστρεψε ως «έμπλαστρο».
Ανθρώπινα όργανα: (< έργο, επειδή κάθε ένα επιτελεί κάποια ενέργεια)
Σώμα < σῶ, σεύω (κινούμαι ορμητικά)
Ψυχή < ψύχω, επειδή διαπνέει το σώμα. Στα ακόμα αρχαιότερα ελληνικά απαντά και ως Φσυχή, όρος που περικλείει το γραμμα -φ- του φυσάω. Δίνει δηλαδή, πνοή στο σώμα.
reflec
Αγκών < ανά-κων <κωνία (γωνία), επειδή σχηματίζει γωνία.
αρτηρία < αίρω, επειδή μεταφέρουν το αίμα από την καρδιά στα υπόλοιπα όργανα.
άτλας : ο πρώτος αυχενικός σπόνδυλος, που σηκώνει το βάρος του κεφαλιού, όπως ο Άτλαντας που κρατούσε στους ώμους του την Γη.
γλώσσα < γνῶ -> γνῶσα -> γλώσσα. Επειδή μέσω αυτής διαδίδεται η γνώση.
γνάθος < γνάμπτω (κάμπτω). Επειδή κινείται καθοδικά.
εγκέφαλος < ἐν + κεφαλή + ἁλὶς: Ελικοειδές σχήμα μέσα στο κεφάλι.
θηλή < θήλυ.
κεφαλή < καλύφη (κέλυφος). Επειδή καλύπτει τον εγκέφαλο.
κρόταφος< κρότος + αφή. Επειδή ακουμπώντας τον ακούει κανείς τον χτύπο της καρδιάς.
καρδιά ή κραδία< κραδαίνω (πάλλομαι).
κοιλία < κοίλωμα.
οφθαλμός < οπ (< όπωπα: αρχαϊκός Παρακείμενος του ὁράω-ῶ, που σημαίνει βλέπω) + θάλαμος, επειδή είναι σαν φωτογραφικός θάλαμος.
πούς-πόδι < πεδίο, στο οποίο ακουμπά.
χολή ~ χλόη, λόγω της ομοιότητας των χρωμάτων των υγρών, που βγάζει η χολή με την χλόη.
Οι προαναφερθείσες λέξεις συνιστούν ένα απειροελάχιστο δείγμα του συνόλου των ελληνικών όρων, που λόγω τους τεράστιου αριθμού τους αδυνατούμε να αναλύσουμε διεξοδικά.
Αλλά ας πάμε να δούμε, επίσης συνοπτικά, κάποιους από τους ελληνικούς ιατρικούς όρους, που ταξίδεψαν σε όλον τον κόσμο.
Σύμφωνα με έρευνες, η αγγλική μόνο γλώσσα χρησιμοποιεί κατά 77% ελληνική ιατρική ορολογία!
Acanthosis (ακάνθωση: πάχυνση του δέρματος), acidosis: αύξηση οξέων στο αίμα, alcalosis, cardiology, doctor (δόκτωρ), abducent (απάγων),  acetylcholine, agnosia, algetic (< άλγος), asthmatic, brachypnea (βραχεία αναπνοή), atonia, aura, cancer (< καρκίνος), care (< κούρα:φροντίδα), pneumoniasis, paralysis, sepsis (σήψη), tachycardia,trauma, thrombosis, rhinitis, ulcus (έλκος), xeroderma, melanoma,laryngitis, meningitis, narcosis, neurosis, icterus, glaucoma,erethism,diabetes, dermatitis, cystitis, κλπ…
Γαληνός και Ιπποκράτης σε ιταλική νωπογραφία του 13ου αι..
Γαληνός και Ιπποκράτης σε ιταλική νωπογραφία του 13ου αι..
Φυσικά οι εν λόγω λέξεις και πολλές άλλες απαντούν και σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Παράδειγμα Kardiologen (γερμανικά), broncoscopia (ισπανικά), pharyngite (γαλλικά), κ.α.
Η ιατρική τέχνη των Ελλήνων ταξίδεψε και στην Ανατολή αρχικά με τον Διόνυσο που τους έμαθε το κρασί και το λάδι, ως κατ’ εξοχήν φάρμακα των Ελλήνων.
Σήμερα, οι ανατολικές θρησκείες και όχι μόνο έχουν καπηλευτεί πολλές από τις ελληνικές πρακτικές, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται σήμερα, για διαφόρους λόγους, με κάποια καχυποψία.
Το αραβικό έργο «Αντάμπ αλ-Ταμπίμπ (Adab al-Tabib)» του Ισάκ ιμπν αλί αλ-Ρουχάβι, το οποίο αναφέρεται στην Πρακτική Ηθική του Γιατρού, βασίστηκε στα έργα του Ιπποκράτη και του Γαληνού, όπως επισημαίνει ο Ιταλός γιατρός Plinio Prioreschi στο έργο του: «A History of Medicine: Byzantine and Islamic medicine».
Επομἐνως, όπως παρατηρούμε οι Έλληνες υπήρξαν πρωτοπόροι και στον κλάδο της Ιατρικής και μέσω αυτής προέτασσαν την αξία της ανθρώπινης ζωής και της επιστήμης. Φρόντιζαν, φυσικά, να μεταδώσουν την γνώση που κατέκτησαν σε όσους ήταν διατεθειμένοι να την δεχθούν και να την υπηρετήσουν σωστά.
ΠΥΓΜΗ.gr

Νεο φρικτό ρατσιστικό έγκλημα στην Κυψέλη – βασάνισαν μέχρι θανάτου γέροντα.

ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΚΑΤΑΚΡΟΥΡΓΟΥΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ, ΑΜΕΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΧΩΡΙΣ ΟΥΔΕΙΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ.
Η Ελλάδα από κοιτίδα ανθρωπισμού εχει μετατραπεί σε θέατρο ρατσισμού με το κράτος να σφυρίζει αδιάφορα.
Ένας ηλικιωμένος άνδρας, 70 ετών βρέθηκε άγρια δολοφονημένος στο διαμερισμά του στην Κυψέλη, την Παρασκευή(26/12/2014) το απόγευμα.

Η σορός του 70χρονου, βρέθηκε στο δωμάτιό του, σε πολυκατοικία της οδού Ερυθραίας 60, στον τρίτο όροφο.
Ο άτυχος άνδρας ήταν δεμένος χειροπόδαρα.
Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις των αστυνομικών, κίνητρο της άγριας δολοφονίας ήταν η ληστεία, καθώς το διαμέρισμά του βρέθηκε ανάστατο και η μπαλκονόπορτα ήταν παραβιασμένη.
Τον ηλικιωμένο, που διέμενε μόνος τα τελευταία χρόνια, βρήκε ο ανιψιός του, ο οποίος τον αναζήτησε γιατί δεν απαντούσε στο τηλέφωνο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, τα τραύματα του άτυχου άνδρα δεν ήταν βαριά, με τις αρχές να εικάζουν ότι ο θάνατος προήλθε από ασφυξία.
Ουτε αυτο το έγκλημα έχει χαρακτηριστεί ρατσιστικό.

olympia.gr

Σχόλιο
Συκοφαντούν τούς Έλληνες σαν ρατσιστές για να μην αντιδρούν στις ρατσιστικές και εγκληματικές επιθέσεις που δέχονται από τούς αλλοδαπούς. Και μετά διαμαρτύρονται οι πολιτικοί επειδή οι Έλληνες συχαίνονται τα κόμματα.

Που είναι τα Super Puma; Γιατί απέχουν τα 6 ελικόπτερα Dauphin του ΛΣ από επιχειρήσεις διάσωσης;

Image Έχουμε 12 αλλά πήραμε τα 2 από Λήμνο(!) Χίο (!) για την διάσωση!!!

Δώδεκα ελικόπτερα Super Puma διαθέτει η Ελλάδα. Κι όμως για να αντιμετωπίσουμε το μεγάλο ζήτημα του Norman Atlantic και να επιχειρήσουμε να σώσουμε ανθρώπινες ζωές αναγκαστήκαμε να διατάξει το ΓΕΕΘΑ να φύγουν από την Λήμνο και την Χίο τα ελικόπτερα επιφυλακής!!!

Τα ερωτήματα λοιπόν που πρέπει τώρα να απαντηθούν είναι:
•Που είναι τα υπόλοιπα Super Puma;
•Πετάνε ή δεν πετάνε; Κι αν όχι γιατί; Δεν έχουν ανταλλακτικά; Δεν έχουν τεχνική υποστήριξη; Δεν έχουν προσωπικό;
•Απ΄ όλα τα ελικόπτερα ήταν διαθέσιμα μόνο της Λήμνου και της Χίου; Στείλαμε αντικατάσταση ή έμεινε το Αιγαίο χωρίς ελικόπτερα;
Επειδή το ζήσαμε και στους σεισμούς της Κεφαλονιάς όπου η …ποσότητα ήταν αυτή που μετρούσε στις ανακοινώσεις για τα μέσα που διατέθηκαν δεν θα σχολιάσουμε όσα αναφέρονται στην διάθεση ιπτάμενων μέσων για την επιχείρηση διάσωσης. Γνωρίζουμε ποιου την “υπογραφή” φέρει.
Ωστόσο επειδή όλα όσα αναφέρονται στην ανακοίνωση μπορούσαν πράγματι να είχαν χρησιμοποιηθεί κάνοντας δυο πτήσεις το καθένα ,θα είχαμε διασώσει σε χρόνο ρεκόρ τους επιβάτες καλό είναι να μας πουν γιατί τα ανακοίνωσαν

Για να μην εθελοτυφλούμε. Η κρίση έχει προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στις ΕΔ. Και δεν ευθύνεται μόνο η κυβέρνηση που τα προκάλεσε με την τελείως παράλογη πολιτική της . Φταίνε και όσοι σιωπηλά τα δέχτηκαν χωρίς να πουν κιχ! Κι όταν προκύπτει το πρόβλημα και ο κίνδυνος όπως χθες λειτουργούν σε κατάσταση πανικού στέλνοντας στην Κεφαλονιά πλοίο που κόστιζε κοντά στις 150.000 ευρώ την ημέρα με φορτίο…κουβέρτες και παίρνουν άρον άρον τα ελικόπτερα από το Αιγαίο για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα πριν πάρει είδηση ο υπουργός και η κοινή γνώμη.
Παίρνουν είδηση όμως και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο αυτοί οι άνθρωποι που πετούν τα ελικόπτερα με χαλαζόπτωση και με ορατότητα μικρότερη των 2 μιλίων. Που από την επιφυλακή στην Λήμνο βρίσκονται στην Αδριατική! Είναι οι μάχιμοι στρατιωτικοί κι όχι αυτοί των γραφείων που καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό και να ακούσουν και …κριτική μετά γιατί δεν πέταξαν πέρα από τα όρια και τους κάνονες ασφαλείας. Το ακούσαμε κι αυτό χθες. Πτήση με χαλαζόπτωση και ορατότητα μικρότερη των δύο μιλίων και κάποιοι αφ΄ υψηλού ασκούσαν κριτική από τον καναπέ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. “Γιατί δεν πήγαν νωρίτερα τα ελικόπτερα”… Από τον καναπέ όλα είναι εύκολα.
Σε κάθε μεγάλο δραματικό γεγονός πάντα αρχίζει η κριτική και η αντιπαράθεση για το ποιος και τι έφταιξε. Μετά από μερικά 24ωρα όλα ξεχνιούνται. Κανείς δεν ασχολείται πια. Μέχρι την επόμενη φορά που κάποες οικογένειες θα θρηνήσουν ανθρώπους τους. Αυτή τη φορά ας μην κάνουμε το ίδιο. Ας μας πει κάποιος: Πού είναι τα Super Puma;


Γιατί απέχουν τα 6 ελικόπτερα Dauphin του ΛΣ από επιχειρήσεις διάσωσης; 50 εκατομμύρια κόστισαν

Image
Ο κρατικός μηχανισμός υποτίθεται κινητοποιήθηκε για να παρασχεθεί κάθε δυνατή βοήθεια στους επιβάτες του φλεγόμενου πλοίου Norman Atlantic.Οι Ένοπλες Δυναμεις σηκωσαν πάλι μόνες τους το τεράστιο βάρος της επιχείρησης και της ευθύνης. Θα πουν πολλοί “μα αυτές έχουν μόνο τα μέσα”. Κι όμως δεν είναι έτσι. Μποεί μήπως κάποιος να μας απαντήσει που ήταν τα έξι αχρησιμοποίητα ελικόπτερα Dauphin του Λιμενικού Σώματος; Αγορασμένα και πληρωμένα από τους Έλληνες φορολογούμενους που πλήρωσαν 50 εκατομμύρια ευρώ, πεταξαν κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων κι ένα τελευταίο πέταξε στην αεροπορική επίδειξη Athens Flying Week! Δεν θυμόμαστε όμως πότε πέταξαν σε επιχείρηση έρευνας διάσωσης για τις οποίες αγοράστηκαν.
Από το 2005 που αγοράστηκαν δώσαμε άλλα 280 εκατομμύρια ευρώ για να πάρουμε άλλα 17 ελικόπτερα για τον ίδιο λόγο! Τα Dauphin δεν πέταξαν μετά από τους Ολυμπιακούς γιατί προέκυψαν προβλήματα τεχνικής υποστήριξης!
Τότε προσπάθησε να τα αναλάβει το ΠΝ γιατί η ΠΑ δεν τα ήθελε. Πληρώσαμε και εκπαιδεύσεις για πιλότους του ΠΝ στην Γαλλία.Αυτοί θα¨έπρεπε να συμπληρώσουν έναν ικανό αριθμό ωρών πτήσης, ώστε να καταστούν οι ίδιοι εκπαιδευτές. Μετά να εκπαιδεύσουν προσωπικό του λιμενικού, που με τη σειρά του έπρεπε να γράψει αρκετές ώρες στον αέρα ώστε να γίνουν οι πιλότοι του εκπαιδευτές και να εκπαιδεύσουν άλλους κυβερνήτες και συγκυβερνήτες του λιμενικού”,όπως έγραφε ο Πασχάλης Κορωναίος σε ρεπορτάζ του.
Οι λιμενικοί εκπαιδεύτηκαν αλλά τα Dauphin πάλι δεν τα ακούσαμε χθες. Μήπως μπορεί λοιπόν να μας απαντήσει κάποιος γιατί απέχουν;
onalert.gr

ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ…-Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ «ΜΑΓΕΜΕΝΩΝ»ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ(+ΒΙΝΤΕΟ)

(Για περισσότερα θέματα και πληροφορίες σχετικά με τις «Μαγεμένες»επισκεφθείτε τον ιστότοπο lasincantadas-documentary.)-
Κείμενο: Βισάλτης 

Ένας θρύλος των βυζαντινών χρόνων θέλει τον Μέγα Αλέξανδρο να φιλοξενεί στην Θεσσαλονίκη τον βασιλιά της Θράκης με την σύζυγο και την οικογένεια του για να του ζητήσει ενισχύσεις για την μεγάλη εκστρατεία που ετοίμαζε.Από τις πρώτες όμως ημέρες θα γεννηθεί ένας παράνομος έρωτας μεταξύ του Αλεξάνδρου και της γυναίκας του βασιλιά της Θράκης.

Ο Θράκας βασιλιάς όμως θα αντιληφθεί το γεγονός,και θα βάλει να κάνουν μάγια στον Αλέξανδρο την ώρα που θα διασχίζει με την συνοδεία του την στοά για να συναντήσει την Βασίλισσα στο δωμάτιο της.Ο Αλέξανδρος που θα το πληροφορηθεί, εκείνο το βράδυ δεν θα βγει από το δωμάτιο του.Έτσι η βασίλισσα θα αποφασίσει να τον επισκεφθεί η ίδια …Τα μάγια όμως την χτυπούν και αυτή και την συνοδεία της,άλλα και τον ίδιο τον βασιλιά της Θράκης που την παρακολουθούσε,με αποτέλεσμα να «μαρμαρώσουν»…
Οι «Μαγεμένες» μας παραπέμπουν στη λατρεία του Διονύσου και ήταν τοποθετημένες κατά τον 2ο αιώνα στο ύψος περίπου της Αρχαίας Αγοράς και δίπλα από τα Λουτρά Παράδεισος.
Πρόκειται για ανάγλυφες μυθολογικές μορφές, 8 στο σύνολο τους, όπου διακοσμούσαν μια κορινθιακή κιονοστοιχία και αναπαριστούσαν,
το νεαρό Θεό Διόνυσο δίπλα σε έναν πάνθηρα,την Αριάδνη στεφανωμένη με τα φύλλα μιας κληματαριάς,την Αύρα με το πέπλο της,Λήδα μαζί με τον κύκνο,μια Μαινάδα που παίζει διπλό φλάουτο,το Γανυμήδη μαζί με το Δία μεταμορφωμένο σε αετό,έναν Διόσκουρο με μια αναπαράσταση αλόγου στα πόδια του και μια Νίκη.

Οι αιώνες θα περάσουν και στα μέσα του 17ου αιώνα στην Θεσσαλονίκη θα αναπτυχθεί η εβραϊκή συνοικία Rogos..Ότι έχει απομείνει από την «Στοά των ειδώλων με τις»Μαγεμένες» τα πανέμορφα αυτά αγάλματα, διασώζετε από την εποχή εκείνη σε ένα σοκάκι της συνοικίας και συγκεκριμένα ενσωματωμένα στην αυλή του σπιτιού ενός πλουσίου Εβραίου υφασματέμπορα, του Λιάτσι Αρδίτη.
Αυτές οι μορφές ονoμαζόταν τα “Είδωλα” από τους Χριστιανούς,ενώ για τους Σεφαραδίτες γείτονες ήταν οι “Incantadas”, οι Μαγεμένες, ενώ για τους Τούρκους,οι «φιγούρες των Αγγέλων».Την εποχή εκείνη αποτελούσαν ένα από τα βασικά αξιοθέατα της Θεσσαλονίκης και δίκαια είχαν αποκτήσει τον τίτλο,»Καρυάτιδες της Θεσσαλονίκης» …
Παρόλο που αποτελούσε σημείο αναφοράς για την πόλη και θαυμασμού για πολλούς ξένους επισκέπτες,οι ..»ιδιοκτήτες» του μνημείου δεν φαίνεται να ‘δείχναν τον ανάλογο σεβασμό προς αυτό.Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε μια επιστολή προς την γυναίκα του , ο Emmanuel Miller -ο άνθρωπος που τελικά θα τα αρπάξει και θα τα μεταφέρει στην Γαλλία-:»Ο ιδιοκτήτης κυρίως, που βρίσκεται μέσα στην αυλή του το μνημείο, διασκεδάζει με τη σειρά του να σπάει από καιρού εις καιρόν κομματάκια και να τα πουλάει στους τουρίστες».
Ο Emmanuel Miller ήταν ένας Γάλλος παλαιογράφος που το διάστημα εκείνο με την άδεια των Γαλλικών αρχών,εξέταζε χειρόγραφα από τις συλλογές των βιβλιοθηκών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κυρίως του Αγίου Όρους ενώ παράλληλα διενεργούσε και παράνομες ανασκαφές καθώς και κλοπές αρχαιοτήτων από την Θάσο.
Η καρδιά του όμως ήταν στην Θεσσαλονίκη…
Είχε γητευτεί και αυτός από την ομορφιά των «Μαγεμένων» και έβαλε στόχο πλέον την αρπαγή και την μεταφορά τους στην Γαλλία.Έτσι αφού θα ζητήσει και θα πάρει και την έγκριση των Οθωμανικών αρχών θα ξεκινήσει για την Θεσσαλονίκη….
Στὶς 10 Ὀκτωβρίου θα γράψει χαρούμενος στὴ γυναίκα του που βρίσκεται στὸ Παρίσι ὃτι: ὁ μεγάλος βεζίρης Φουᾶτ πασσᾶς τοῦ ἀνακοίνωσε μὲ τηλεγράφημα ὃτι ὁ σουλτάνος τοῦ ἐπιτρέπει ν΄ ἀφαιρέσῃ καὶ νὰ μεταφέρει μαζί του στὸ Παρίσι τα αγάλματα τῶν Incantadas των ‘Μαγεμένων» δηλαδή τῆς Θεσσαλονίκης,, ποὺ τόσο πολὺ ἐπιθυμοῦσε.
-«O σουλτάνος, μέσω του μεγάλου βεζύρη Φουάντ Πασά, μου έδωσε την άδεια να αφαιρέσω και να μεταφέρω στη Γαλλία τα οκτώ αγάλματα της Θεσσαλονίκης που τόσο επιθυμούσα» .
-«Θα έχω λοιπόν τα αγάλματα μου, λέω θα έχω, γιατί υπάρχουν ακόμη μεγάλες δυσκολίες. Ο εβραϊκός και ελληνικός πληθυσμός της Θεσσαλονίκης θα εκμανεί όταν μάθει ότι θα πάρουν αυτά τα αγάλματα…. Θα χρειαστεί ο πασάς να στείλει ένοπλη δύναμη και όσο διακριτικοί κι αν είμαστε το νέο θα κυκλοφορήσει πολύ γρήγορα. Τώρα που η τουρκική κυβέρνηση έδωσε το λόγο της, δεν θα επανέλθει και πρέπει οπωσδήποτε να δράσουμε».
Ὁ Miller προερχόμενος ἀπὸ τὴ Θάσο θα φτάσει στὴ Θεσσαλονίκη στὶς 30 Ὀκτωβρίου 1864 μὲ το γαλλικὸ πολεμικὸ . Δὲν θα κατευθυνθεί όμως στο λιμάνι της, ἀλλὰ στὴν περιοχὴ τῶν Μύλων τοῦ Ἀλλατίνι.Ἒτσι τοὺς εἶχε συμβουλεύσει νὰ κάνουν ὁ Pontcharra πρόξενος τῆς Γαλλίας γιατὶ ἐκεῖ σκόπευαν νὰ μεταφέρουν κρυφὰ τὰ αγάλματα, ὣστε νὰ μὴν γίνουν αντιληπτοι και μάθει ὁ λαὸς ὃτι σκόπευαν νὰ τὰ μεταφέρουν στὸ ἐξωτερικό.
Φτάνοντας θα ζητήσει εκ νέου την βοήθεια των Γαλλικών αρχών οι οποίες στην απαντητική επιστολή που θα στείλουν,ζητούν όχι μόνο την μεταφορά των Καρυάτιδων άλλα και όλου του μνημείου στο σύνολο του.Κάτι που όμως δεν θα ήταν καθόλου εύκολο, μιας και το καράβι που είχε σταλεί για αυτό τον σκοπό ήταν πολύ μικρό.
Ο Μίλλερ είχε όμως να αντιμετωπίσει ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα.Εκτός από την άρνηση αρχικά του ιδιοκτήτη του σπιτιού ,κυρίως τις διαμαρτυρίες μεγάλου μέρους του πληθυσμού της πόλης.
Θα αναγκαστεί να ζητήσει ακόμη μια φορά την βοήθεια του Σουλτάνου,και με μια γενναία δωροδοκία θα καταφέρει τελικά να πάρει την άδεια για να μεταφέρει τα αγάλματα καθώς και να κάμψει τις αντιδράσεις του Εβραίου ιδιοκτήτη, καθώς ο Σουλτάνος με φιρμάνι τον διαβεβαιώνει τον ιδιοκτήτη ότι θα τον αποζημιώσει για ότι ζημιές υποστεί η αυλή του.

Εν τω μεταξύ τα άσχημα νέα μαθεύονται απ΄άκρη σ’ άκρη σε όλη την πόλη.Πλήθος κόσμου,που μέρα με την μέρα μεγαλώνει, αρχίζει να συγκεντρώνεται γύρω από το σπίτι και να παρακολουθεί με οργή την αποκόλληση των αγαλμάτων.Ακόμα και οι ξένοι πρόξενοι τηλεγραφούν στην Κωνσταντινούπολη για να ματαιώσουν την μεταφορά του μνημείου,έστω και με ανταλλαγή άλλων αρχαιοτήτων!
Ο Μίλλερ όμως αποφασισμένος, συνέχιζε την αποκαθήλωση των «Μαγεμένων».Οι έντονες διαμαρτυρίες του πλήθους που μερικές φορές έφτανε μέχρι και να επιτίθεται στους εργάτες που δούλευαν, άλλα και στον ίδιο,έκαναν το Μίλλερ να επισπεύσει το έργο του,με αποτέλεσμα να σημειωθούν σημαντικές ζημιές στο μνημείο στην προσπάθεια να τεμαχιστεί…
Σε μια άλλη επιστολή προς την σύζυγο του,αναφέρει:
-«θα δω αν υπάρχει τρόπος να πριονίσω το θριγκό, επάνω στον οποίο τοποθετούν τα αγάλματα και ο οποίος αποτελείται από φοβερούς όγκους. Αφού όμως έκανα τόσες θυσίες θα προχωρήσω ως τα άκρα… Υπάρχει στη Θεσσαλονίκη ένα μεγάλο θριαμβικό τόξο του Κωνσταντίνου με περίεργα ανάγλυφα. Όλος ο κόσμος φαντάζεται ότι θα αρπάξω και αυτό το θριαμβικό τόξο. Ο πασάς είναι πράγματι θαυμάσιος για την αφοσίωση που μου δείχνει. Δεν έχω παρά να του πω μια λέξη και αμέσως μου στέλνει βοιδάμαξες»
Αυτό που συντελέστηκε την εποχή εκείνη από τον Μίλλερ, ήταν μια πραγματική λεηλασία,όμοια με αυτή του Παρθενώνα!
Τα προβλήματα όμως δεν τελείωσαν με την αποκαθήλωση του μνημείου.Ο Μίλλερ τώρα είχε να αντιμετωπίσει και το πρόβλημα της μεταφοράς .Τα στενά και πολύπλοκα σοκάκια καθώς και ο βούρκος μέχρι το λιμάνι δυσκόλευε τα υπερφορτωμένα κάρα με τα βουβάλια στο έργο τους.
Ο χειμώνας είχε φτάσει και οι βροχές δυσκόλευαν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.Ο Μίλλερ άρχισε να απελπίζεται και τότε κατάλαβε ότι θα ήταν αδύνατο να μεταφέρει όλο το μνημείο στο Παρίσι.Έτσι αποφάσισε μόνο την μεταφορά των αγαλμάτων.

Τελικά εγκατέλειψε στην άκρη του δρόμου τα μεγαλύτερα κομμάτια και τα περισσότερα μέλη και κολώνες του μνημείου και προς τα τέλη του Δεκέμβρη, και κουρασμένος από την περιπέτεια του, επιβιβάστηκε στο καράβι για την πατρίδα του,παίρνοντας μαζί του μόνο τα αγάλματα.
Αν και πάνω από 100 χρόνια γινόταν προσπάθεια για την αρπαγή των αγαλμάτων από τους εκάστοτε πρόξενους,τελικά ο Miller το 1864 είναι αυτός που θα καταφέρει να τα αρπάξει και να γίνει ο Έλγιν της Θεσσαλονίκης.
Τι απέγιναν τα υπόλοιπα κομμάτια κανείς δεν θα μάθει..
Η τελευταία μαρτυρία θέλει το σπίτι αυτό και ότι έχει απομείνει απο την «Στοά των Ειδώλων»να περνάει στην κατοχή ενός άλλου Εβραίου υφασματέμπορα, του Μωύς Μπενβενίστε που κι αυτός με την σειρά του θα τα πουλήσει λίγο πριν το 1917 σε Άγγλους.
Το σπίτι του πλούσιου εμπόρου και οι τελευταίες μνήμες από τις “Μαγεμένες” θα χαθούν….
Ό,τι και αν ,έχει απομείνει από αυτό,θα έρθει να καταστρέψει και να το διαγράψει από τον χώρο και την μνήμη της πόλης η μεγάλη πυρκαγιά του 1917.
Οι «Καρυάτιδες» ή και «Μαγεμένες» της Θεσσαλονίκης ,σήμερα εκτίθενται στο Μουσείο του Λούβρου.
Στην Θεσσαλονίκη θα παραμείνουν μόνο οι θρύλοι…

ΕΡΕΥΝΑ-ΚΕΙΜΕΝΟ:Βισάλτης – ©www.visaltis.net
-ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ: 
http://lithosfotos.blogspot.gr/2014/12/blog-post_127.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/KYkne+(%CE%9B%CE%AF%CE%B8%CE%BF%CF%82+%CE%A6%CF%89%CF%84%CF%8C%CF%82)